Chapter 20

"I'm hungry." maktol sakin ni Clark.

Kanina pa siya sabi ng sabi ng 'I'm hungry'. Hindi niya ba kaya kumain mag isa? Parang ano to si Clark.

Sinabihan ko na kanina na umuna na kumain. Pero ayaw niya, gusto niya sabay daw kami.  Ang dami ko kasing ginagawa, may groupings kasi kanina at ako ang naatasan na maging leader. Sabi nv prof. ay mamaya na daw pasahin, kaya eto ako ngayon, nag ka-cramming. Yung mga ka grupo ko ay hindi man lang ako tumulong. Kainis.

Pero etong katabi ko ay walang problema kasi kanina pa nila natapos. Matalino kasi eh.

"Just do it later. And dont worry, I'll help you with that." pilit niya pa din.

Umiling naman agad ako sakanya.

"Hindi pwede, Clark. Mamaya na lang ako mag l-lunch at mahaba pa ang oras para makapag lunch ako. Kung gutom kana pwede ka naman na kumain na." mahinahon kong sabi.

Seryoso lang siyang nakatingin sakin.

"Okay. I'll buy you food." seryoso niyang sabi.

Nginitian ko lang siya.

"Thank you. I'm just busy, okay? And don't be mad." nakangusong sabi ko.

Ngumiti naman siya at ginulo ang buhok ko.

Tumayo na siya at naglakad na palabas ng pinto. Pero bago siya tumalikod ay narinig ko siyang bumuntong hininga.

Mamaya na lang ako babawi, baka kasi magtampo yun eh. Tampohin pa naman.

Ginugol ko na ang atensyon ko sa sinasagutan ko. Nakakainis nga kasi wala man lang thmulong sakin. Ang iba nga ay wala talagang pakialam at yung iba naman ay tumitingin lang. At ang napapansin ko ay ilang sila  sakin. Mabuti na lang at gets ko yung tinuro, dahil kung hindi ay siguradong bagsak kaming lahat dito.

May computation pa naman! Hate ko pa naman ang mag solve ng numbers!

Habang sumasagot ay bigla na lang bumalik sa isip ko yung katagang sinabi ni Clark sa parents niya.

My gosh! Kinabahan ako dun.

I'll marry her.

I'll marry her.

I'll marry her.

Hindi natatanggal ang salitang yan sa utak ko.

At isa pa, dahil sa sinabing yan ni Clark ay tuwang tuwa ang magulang niya. Sang ayon sila sa disesyon ni Clark.

Ako nga ay hindi ko pa nasasabi kay mama na may boyfriend na ako. Natatakot kasi ako sa magiging reaksyon niya. At baka magalit

na inuuna ko pa yan at hindi ang pag aaral ko.

Pero sa susunod ay sasabihin ko na. Hihintayin ko na lang ang tamang oras.

Ilang minuto ang lumipas ay natapos din agad ako. Ang sakit ng likod ko.

Tumayo ako at umunat ng katawan. May tumunog pa nga banda sa likod ko eh. Ang sarap sa pakiramdam. Hehehe.

Habang nililigpit ang gamit ko ay bigla na lang tumunog ang tiyan ko.

Pero sabi ni Clark ay bibilhan niya ako. Pero asan na siya? Ang tagal naman.

Humintay muna ako ng ilan pang minuto pero wala pa din talaga siya. Gutom na gutom na ako!

Hindi ko na kinaya ang gutom at lumabas na ako para pumuntang cafeteria.

Habang nag lalakad ay may tumapik na lang sa balikat ko. Nagulat pa ako dahil dun.

"Sorry." sabi ng gumulat sakin, na si Zander pala.

Ang tagal na din bago ko to nakausap ah.

"Long time no see." biro ko sakanya.

Tumawa naman kaming dalawa.

"Busy eh." sagot niya.

Napatango na lang ako. Palaging busy ang taong to. Siguro pag nag katrabaho to ay magiging work alcoholic siya. Hahaha.

"Kamusta pala? I've heard that Clark is courting you?" tanong niya habang bumababa kami sa hagdan.

Hindi niya din pala alam.

"Okay lang." hindi ko na sinagot ang huli niyang tanong.

"Hindi mo pa sinasagot?" tanong niya na naman.

Nagkibit balikat lang ako. Kesa naman na sagutin ko siya diba, edi malalaman niya na kami na.

"Lucky guy." bulong niya.

Kahit bulong yun ay narinig ko pa din kasi magkalapit lang naman kami. Isinawalang bahala ko na lang yun at nagpatuloy na sa paglalakad.

Pag angat ko ng tingin ay nagulat na lang ako dahil nakasalubong ko ang galit at umiigting niyang panga.

Nakatingin siya sa katabi ko at galit na galit. Shit.

Pero itong katabi ko naman ay seryoso lang na nakatingin sakanya.

Galit na naman si Clark. Pano ko na naman to susuyuin? Hayst.

Nalipat ang tingin ko sa hawak niyang dalawang brown paper bag. Yun ata yung binili niya para sakin.

Kumurot naman ang puso ko. Binilihan niya talaga ako ng pagkain.

Inangat ko na ang tingin ko sakanya at agad naman nagkasalubong ang tingin namin. Sumeryoso ang tingin niya.

Lalapit na sana ako sakanya pero naglakad na siya papalapit sa pwesto namin.

"C-clark." I was about to grab his arm when he just move it away from me. It breaks my heart, when his doing this to me.

Walang pag aalinlangan niya kaming nilagpasan. At hindi man lang niya ako tinapunan ng tingin.

Hahabulin ko na sana siya ng may humawak sa braso ko.

"Hindi ka na mag l-lunch?" tanong sakin ni Zander.

"Hindi na. Sa susunod na lang tayo mag lunch. Bye." aligaga kong sabi at tumakbo na.

Walang ibang nasa isip ko kundi si Clark. Mabilis akong umakyat sa hagdan para lang maabutan siya.

Itataas ko na sana ang kaliwang paa ko ng bigla na lang akong natisod. Shit! Ang sakit. Ano ba yan! Ngayon pa talaga!

Agad akong tumayo at hindi na ininda ang sakit ng tubod ko. Galos lang naman.

Pagkarating ko sa Classroom ay hinanap ko agad ang tingin sa paligid. Nag babakasakali na andito siya. Pero wala.

Asan na yun?

Tinignan ko pa sa labas ng room namin, baka kasi andun siya at hindi ko lang napansin sa pag mamadali.

Pero wala talaga.

Bagsak ang balikat kong pumasok sa room. Kasi naman ih.

Pabagsak akong naupo sa upuan ko.

Ang tampuhin naman kasi ni Clark.

Tinignan ko ang upuan niya at nakita ko dun yung bitbit niya kanina na brown paper bag.

Binuksan ko yun at tumambad sakin ang iba't ibang putahe ng ulam. Ang sarap sana kaso wala akong gana, ngayong galit si Clark. Sinarado ko na lang yun. Siguro mamaya na lang.

Ilang minuto ang lumipas hanggang sa may umupo sa tabi ko. Agad kong tinignan kong sino. Si Clark!

Natuwa naman ako dahil andito na siya. Pero seryoso lang siyang nakatingin sa unahan.

"Clark." mahina kong tawag at hinawakan ang kamay niya.

But suddenly, he did it again. He move away his hand from me.

Binalik ko na lang sa pagkakapatong ang kamay ko sa hita ko at humalukipkip. Shame of what i did.

"Clark. Sorry na." malambing kong sabi.

Napapikit siya. Trying to control himself.

Hindi na naman niya ako pinansin.

Hanggang sa dumating ang oras ng klase ay wala pa din na pinagbago. Hindi niya pa din ako pinapansin.

At eto na, uwian na naman.

Pinasok ko na sa bag ko ang mga gamit ko at kinuha na yun.

Pero nagulat na lang ako dahil agad niya itong inagaw sakin, at nauna ng maglakad palabas.

Napangiti na lang ako dahil hindi niya ako kayang tiisin.

Love niya ako. Hehehehe.

Ang lawak ng ngiti kong sumusunod lang sa likod niya. Nagtataka pa nga ang mga nadadaanan ko kasi alam kong ang weird kong tignan.

Pero wala akong pakialam.

Hanggang sa nakararing na kami sa parking lot ay nakangiti pa din ako.

Binuksan niya ang pinto ng passenger seat at pinasok ang bag ko dun. Pero hindi niya pa din hun sinasara.

Alam ko naman kung anong dahilan kung bakit hindi niya pa sinasara. Gusto ko lang kasi na mag salita siya.

Nakatayo lang ako habang nakatingin lang sakanya. Siya naman ay hundi tumitingin sakin.

"Are you just going to stand here? Get in." utos niya pero nakatingin na sakin.

That's what I'm saying. Hahaha.

Sinunod ko naman agad ang sinabi niya at nakangiti pang pumasok. Agad naman sumalubong ang amoy ng pabango niya sa ilong ko.

I can't get rid of the smell of  his perfume.

Umikot siya sa driver seat.

Hindi niya pa pinaandar ang kotse at parang may hinihintay.

Sinadya ko talagang huwag ko munang isuot ang seatbelt ko, kasi gusto ko siya ang gumawa.

Bumuntong hininga siya at sinuot na sakin ang seatbelt. Yan ang sinasabi ko! Hahaha.

Pinaandar niya na ang sasakyan at mabilis naman kaming nakarating sa condo ko.

Akala ko ay uuwi na siya pero bumaba din at nauna na naman pumasok sa loob. At dala dala niya pa ang bag ko. Hihihi. Sweet talaga.

Sumunod na ako sakanya.

Pagpasok sa loob ay ipinatong niya na ang bag ko sa center table. At umupo na sa couch.

Nakatingin lang ako sakanya. Habang siya naman ay nasa harapan at hindi sakin tumitingin.

"Clark. Galit ka ba?" mahina kong sabi. Natatakot ako kasi ang seryoso niya ngayon.

Hindi siya kumibo.

"Uyy." tawag ko ulit.

"So your asking me if I'm mad? Yes. Im very mad." matigas niyang sabi.

"Sorry na. Ang tagal mo kasing dumating. Nagutom na kasi ako. Tapos nung pupunta na ako sa cafeteria ay naka sabayan ko si Clark. Hindi ko siya inaya. Siya ang sumama." mahaba kong litanya.

Pero hindi pa din nag bago ang ekspresyon niya. Galit pa din.

"When i ask you to go out with me to buy a lunch, but you just refuse. But when it come to others, you go out with them.... with no hesitation. Isn't it funny?" aniya.

Umiling naman ako.

"Hindi. Nagkataon lang talaga na nagkasabayan kami ni Zander. At tsaka hindi ko siya inaya na samahan ako." pagpilit ko at tumabi na sakanya.

Suminghal naman siya.

"Kung galit ka. Sorry na. Please." lambing ko dito.

Hindi niya pa din ako pinapansin.

Hindi ko alam kung gagana tong naisip ko pero susubukan ko pa din. Ewan ko na lang kung hindi pa siya bumigay.

"Baby." malambing kong tawag dito.

This is the first time I call him by that endearment. He used to call me that.

I see him bit his lower lip and controlling his self not to look at me.

Dikit na dikit na ang katawan namin dahil siniksik ko ang katawan ko sakanya.

Nilapit ko ang mukha ko sakanya para mahalikan ko ang labi niya.

I did it several times.

"Please."

Sa pagkakataon na ito ay tumingin na siya sakin. Ngumiti ako ng malawak sakanya.

"You want me to forgive you?" tanong niya.

Walang pag aalinlangan akong tumango.

"Then, kiss me. I won't refuse." nakangisi niyang sabi.

Sumimangot naman ako. Style mo bulok! Mag tatampo tampo pa, eh ang gusto lang naman ay kiss. Kalokohan ng lalaking to.

"You won't kiss me? Okay, I'm still mad." inalis niya na ang tingin sakin.

Bwisit.

Without any hesitation, i sit on his lap. And kiss him.

He flinched of what i did. Not expecting it. But he managed to kiss me back.

I put my hand around his nape, just to deepen our kiss.

Naramdaman ko ang pagpulupot ng kamay niya sa beywang ko. At mas nilaliman pa ang halik sakin. Gusto ko ang ipinaparamdam niya saakin.

Napaawang na lang ang labi ko dahil sa sarap ng pag halik niya saakin. At sa pagkakataon na yun ay naipasok niya na ang dila niya sa loob ng bibig ko.

Bat ang init?

"Clark." mahinang halinghing ko ng bumaba ang halik niya sa leeg ko. His licking it.

Tumaas ang halik niya sa panga hanggang sa tainga ko. He gentle bit it. Making me moan.

"Clark."

His kisses went back on my lips and kiss me harder. Even his hand is in my shirt now making circle's in my tummy.

It gives me tickles.

"Your making me crazy."

Tumaas ang kamay niya sa baba ng dibdib ko. At lalo pang dumagdag yun sa init na nararamdaman ko. My body wants more, and i dont know what is it.

Naramdaman ko na lang ang kamay niya sa likod ko. He unclaps my bra. Hes hand is fucking expert. I didn't even feel that his doing it.

"Oh. Clark." i moaned.

He squeeze the side of my right breast and that makes me moan. But he didn't touch the whole of it.

He stopped kissing me and remove his hand inside of my shirt.

Nakatulala lang siyang nakatingin sakin.

Ako naman ay takang nakatingin sakanya. Why did he stop?!

"Why did you stop?" i said being irritated.

Inalis niya ako sa pagkakaupo ko sa hita niya at ipinatong sa couch. He did it like I'm just a thin paper.  No doubt, that he's strong.

"Clapsed now your bra. As long as i still have a control over myself."