Chapter 11: Part2: ប្រលែងស្នេហ៍

ជុងហ្គុក×ថេយ៉ុង

(រឿងនេះជាប្រភេទរឿងខ្នាតខ្លីមានតែប៉ុន្មានភាគប៉ុណ្ណោះ។)

*បម្រាម:សម្បូរ១៨+

________

ព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗរាងកាយដែលបានគេងលង់លក់ក៏បានចាប់ដឹងខ្លួនឡើង។

«ហឹម~~~»សម្លេងគ្រហឹមចេញពីបំពង់របស់នាយល្អិត ដែលកំពុងច្រត់ដៃងើបអង្គុយ។

«ហេតុអីក៏ដូចជាឈឺត្រង់ប្រឡោះភ្លៅម្លេះ?»នាយគិតក្នុងចិត្តគ្រាន់តែប៉ុណ្ណេះរូបភាពកាលពីយប់មិញទាំងអម្បាលមាណបានលេចឡើងពេញខួរក្បាលគេ សម្លេងគេស្រែកថ្ងូរ រូបភាពដែលថេយ៉ុងនិងគេធ្វើកាលពីយប់មិញគឺជាការពិត!គេមិនបានយល់សប្តិអីទេ វាជាការពិតសូម្បីតែពេលនេះក៏គេមិនមែននៅបន្ទប់គេឡើយ គេក្រោកមកគឺនៅបន្ទប់អ្នកផ្សេង។

ជុងហ្គុករំកិលខ្លួនចុះដើររកមើលថេយ៉ុងក៏ឃើញថាគេដេកនៅលើសាឡុងខាងក្រៅបន្ទប់

ដោយឃើញបែបនោះនាយក៏មានគំនិតរត់គេចព្រោះជាឱកាសល្អបំផុតហើយ តែ...

ក្រឹកៗ....ក្រឹកៗ

ច្រវ៉ាក់ជើងគឺនៅជាប់នៅឡើយគេអាចចេញទៅបានត្រឹមមាត់ទ្វារបន្ទប់នេះប៉ុណ្ណោះ កំពុងគិតចុះគិតឡើងថេយ៉ុងក្រោកពីពេលណាក៏មិនដឹងក៏បានមកឈរក្រោយខ្នងគេបាត់ទៅហើយ

ថេយ៉ុង«ចង់លួចរត់មែនទេ?ឯងរត់មិនរួចទេ ព្រោះពេលនេះបងឯងឲ្យឯងមកយើងហើយ»ថេយ៉ុងឱនទៅខ្សឹបក្បែរគុម្ពត្រចៀករាងតូចថែមទាំងសើចតោចៗទាំងពេញចិត្ត

ជុងហ្គុក«លោកបោកខ្ញុំ?នេះលោកថានឹងឲ្យខ្ញុំទៅផ្ទះវិញនោះ~~»កែវភ្នែកទាំងគូរចាប់ផ្ដើមមានទឹកសន្សើមដក់ កែវភ្នែកនោះបង្ហាញពីការឈឺចាប់និងការខកចិត្តជាខ្លាំង វារឹតតែធ្វើឲ្យថេយ៉ុងនឹកគិតដល់បងស្រីខ្លួន តើគាត់ឈឺចាប់ប៉ុណ្ណា~~

ថេយ៉ុង«វាមិនមែនជាពេលដែលឯងត្រូវយំទេ»ថេយ៉ុងងាកមកចាប់អារម្មណ៍ជុងហ្គុកវិញ ដោយចាប់ទាញកដៃគេអូសទៅលើគ្រែ រួចចាប់សម្រាតខៅក្នុងចេញជាមួយអាវស្ដើងល្ហៀកដែលគេបានជួយបិតបាំងឲ្យ។

ជុងហ្គុក«លែងខ្ញុំចង់ធ្វើស្អីទៀត?លែងទៅអាមនុស្សថោកទាប»

ផាច់!

បាតដៃបានទះថ្ពាល់ថេយ៉ុងយ៉ាងក្រហមងាល តែថេយ៉ុងមិនបានតបទៅវិញទេ ព្រោះគេនឹងសងសឹកវិញដោយវិធីផ្សេង។

ថេយ៉ុងក្រោកដើរបើកទូរជាថ្មីជាមួយនឹងប្រអប់ថ្នាំម្យ៉ាង រួចយកមកច្រកក្នុងមាត់ជុងហ្គុកហើយក៏ដើរចេញទុកឲ្យជុងហ្គុកនៅទីនោះទ្រាំទ្រនឹងឥទ្ធិពលថ្នាំសម្រើបនោះ ៊តែម្នាក់ឯងដោយគេទៅអង្គុយមើលតាមកាមេរ៉ាដែលបានទុកសម្រាប់ថត។

ភ្នែករបស់គេសម្លឹងទៅអេក្រង់មិនព្រិច ថែមទាំងញញឹមយ៉ាងរីករាយទៀតផង ។

ងាកមើលអ្នកខាងក្នុងវិញចាប់ផ្ដើមបែកញើស កម្ដៅក្នុងខ្លួនចាប់ផ្ដើមភាយឡើង ដោយសារតែថ្នាំសម្រើបនេះមានប្រសិទ្ធភាពខ្លាំងពេក ធ្វើឲ្យរាងតូចពិបាកទប់ទល់ បានត្រឹមតែដេកថ្ងូរហូរទឹកភ្នែក។

ជុងហ្គុក«អ្ហឹក~~បងប្រុសជួយខ្ញុំផង~~អ្ហឺស~~អាស៎~~បងប្រុស~~ខ្ញុំពិបាកណាស់~~~»រាងតូចរមួលខ្លួនទៅមក ឯកូនម្ទេសក៏ងរឡើងត្រង់ឆ្កឺត គេមិនដឹងថាគួរគិតយ៉ាងណាទេព្រោះមិនអាចបញ្ឈប់បាន បានត្រឹមស្រែកចាចពេញបន្ទប់តែឯង។

មួយសន្ទុះក្រោយមកថេយ៉ុងក៏បានដើរចូលមកព្រមទាំងយកដៃទៅកាន់អាអូនតូចដែលកំពុងតែមានសំណើម។

ថេយ៉ុង«ស្រួលខ្លួនទេ?»ថេយ៉ុងសួរបញ្ឈឺព្រោះថាគេដឹងច្បាស់ថាវាពិបាកប៉ុណ្ណា តែគេបែរជាសួរបែបនេះទៅវិញ

ជុងហ្គុកមិនមាត់ព្រោះគេស្ទើរតែដាច់ខ្យល់ទៅហើយ ថែមទាំងត្រូវមកប្រឈមមុខនឹងថេយ៉ុងទៀត ។ ដោយឃើញអ្នកម្ខាងទៀតមិនតបថេយ៉ុងក៏បន្ថែម~~

ថេយ៉ុង«មើលទៅឯងគ្មានក្ដីសុខទេប្រសិនបើគ្មានយើងនោះ»ថារួចនាយក៏ចាប់ទាញកញ្ចឹងកគេឡើងមកប្រថាប់បបូរមាត់ពីលើ បឺតជញ្ជក់ខ្លាំងៗរហូតដល់បបូរមាត់រាងតូចហូរឈាមរឹមៗ

ថេយ៉ុងសម្រុកមករកផ្នែកខាងក្រោមនឹងបានស៊កនាគរាជចូលទោះអ្នកខាងក្រោមអង្វរយ៉ាងណាក្ដីក៏គេមិនខ្វល់។

ជុងហ្គុក«កុំអីសុំអង្វរ~~ខ្ញុំអ្ហឹក~~អ្ហឺស~~»និយាយមិនទាន់ផុតក៏ជំនួសដោយសម្លេងថ្ងូរវិញ ជុងហ្គុកមានអារម្មណ៍ល្អជាងមុនក្រោយពេលដែលថេយ៉ុងបានចូលមកជួយបង្គ្រប់កិច្ច ទាំងដែលមុននេះគេពិបាកក្នុងខ្លួនដូចកំពុងត្រូវការអ្វីម្យ៉ាងអញ្ចឹង។

ជុងហ្គុក«លោក~~~អឺស~~លឿនតិច~~លឿនជាងនេះ~~»ដោយសារតែកំពុងឡើងដល់ចំណុចកំពូលរាងតូចក៏ភ្លេចគិតពីអ្វីទាំងអស់។

ថេយ៉ុង«ល្អណាស់~~អ្ហឺ~~អ្ហឺស~~អា~អស្ចារ្យណាស់»

ថេយ៉ុងបន្ថែមល្បឿនតាមការសំណូមពររបស់រាងតូច ដែលធ្វើឲ្យពួកគេកាន់តែរោលរាលជាងមុន។ ដៃជុងហ្គុកខ្ញាំពូកទប់លំនឹង ញើសដាបពេញរាងកាយទោះជាម៉ាស៊ីនត្រជាក់ក៏មិនអាចជួយបំបាត់ភាពរោលរាលនេះបានដែរ។

ជុងហ្គុក«ល-លោក!បានហើយខ្ញុំហត់ណាស់ ខ្ញុំសុំអង្វរ»រាងតូចខ្សោះល្វើយព្រោះគេមិនទាន់បានអ្វីចូលពោះតាំងពីយប់មិញម្លេះ

ថេយ៉ុង«ឯងគ្មានសិទ្ធតវ៉ាទេ យើងនឹងឈប់បើយើងចង់ បើឯងចង់ឈប់ឯងនឹងត្រូវលេបថ្នាំនោះកំដរយើងទៀត»ថេយ៉ុងក៏បានក្រោកយកថ្នាំសម្រើបឲ្យជុងហ្គុកផឹកព្រោះគេត្រូវតែបន្តរហូតដល់ថេយ៉ុងអស់អារម្មណ៍។

ជុងហ្គុក«ទេ~~ខ្ញុំហត់ណាស់លោកសុំអង្វរខ្ញុំមិនអាចធ្វើវាបានទេហុឹកៗៗ»ភ្នែកទាំងពីរក៏បានជ្រាបទឹកភ្នែកចេញមក ទោះជាយ៉ាងណាក៏ថេយ៉ុងមិនព្រមអាណិតឡើយ

ថេយ៉ុង«លេបវាទៅ~~»ថេយ៉ុងញុកថ្នាំចូលទៅក្នុងមាត់ជុងហ្គុកនិងថើបលើមាត់រាងតូចព្រោះខ្លាចថាគេខ្ជាក់វាចេញមកវិញ។

ជាតថ្នាំក៏ចាប់ផ្ដើមប្រតិកម្មមិនប៉ុន្មាននាទី ថេយ៉ុងក៏រហ័សគ្រប់គ្រងលើរាងកាយនោះម្ដងទៀត ឯរាងតូចបានត្រឹមតែថ្ងូរសម្លេងនិងសម្រក់ទឹកភ្នែកដោយការអាណិតស្រណោះខ្លួនឯងដែលត្រូវមកជួបមនុស្សព្រៃផ្សៃបែបនេះ។

~~~~

បន្ទាប់ពីចំណង់កាមរសាត់ផុតទៅថែមទាំងអស់កម្លាំងថេយ៉ុងក៏បានដោះលែងរាងកាយរាងតូចឲ្យមានសេរីភាពវិញ ទាំងដែលគេបានលង់លក់សារជាថ្មី។

ម៉ោង១២ថ្ងៃត្រង់ហើយ រាងតូចក៏មិនទាន់បានញ៉ាំអ្វីដែរ គិតឃើញត្រង់នេះភ្លាមថេយ៉ុងក៏បើកឡានទៅទិញអាហារខ្លះទុកឲ្យរាងតូចដោយផ្ទាល់។

ថេយ៉ុង«រៀបចំអាហារនេះឲ្យក្មេងរបស់យើងនៅពេលគេដឹងខ្លួន ចំណែកឯរឿង ជុងយ៉ាងត្រូវទៅចាត់ការគេយប់នេះ ។ យក ខ្សែអាត់វីដេអូដែលបានថតនោះទុកឲ្យស្រួលបួលផង »បន្ទាប់ពីបញ្ជាទៅកូនចៅហើយថេយ៉ុងក៏ឡើងទៅរកសម្រាកនៅបន្ទប់មួយផ្សេងទៀត។

ពេលយប់ឡើងកូនចៅថេយ៉ុងក៏បានរៀបចំតាមអ្វីដែលថេយ៉ុងចង់បាន~~ដោយចាប់ខ្លួន ជុងយ៉ាងដែលជាបងប្រុសជុងហ្គុកមកមើលការសម្ដែងពិសេសរបស់គេ។

ថេយ៉ុងនាំជុងហ្គុកមកកាន់បន្ទប់ងងឹតមួយដែលមានជុងយ៉ាងនៅទីនោះទាំងមានខ្សែរចងជាប់កម្រើកមិនបាន។ គ្រាន់តែឃើញប្អូនភ្លាមបេះដូងគេស្ទើរតែប្រេះបែក ឯជុងហ្គុកក៏ដូចគ្នាគេស្ទុះទៅរកជុងយ៉ាងតែថេយ៉ុងក៏ចាប់ជាប់ថែមទាំងសង្កត់សម្ដីដាក់គេ

ថេយ៉ុង«នៅឲ្យស្ងៀមបើចង់ឲ្យបងប្រុសឯងមានជីវិតត្រូវតែស្ដាប់តាមយើង ហាមជំទាស់ដាច់ខាតបើមិនចឹងទេ~»ដៃរបស់គេចាប់ទាញកាំភ្លើងមកហើយសំដៅទៅជុងយ៉ាង ដែលធ្វើឲ្យជុងហ្គុកងក់ក្បាលយ៉ាងលឿនព្រោះបារម្ភពីបងប្រុស។

ជុងយ៉ាង«ថេយ៉ុងដោះលែងប្អូនយើងទៅបើឯងចង់សងសឹកក៏សំដៅយើងតែម្នាក់បានហើយ កុំធ្វើអីជុងហ្គុកយើងអង្វរ»ទឹកភ្នែកគេហូរស្របពេលអង្វរក.ថេយ៉ុងតែសួរថាថេយ៉ុងស្ដាប់តាមដែរទេ?

ថេយ៉ុង«យើងរង់ចាំថ្ងៃនេះមកដល់ហើយ ចង់ឲ្យយើងបោះចោលងាយៗចឹងឬ?ណាមួយយើងមិនទាន់ឲ្យឯងបានឃើញសម្លេងថ្ងូររបស់ប្អូនឯងផង~»ថេយ៉ុងងាកមកញញឹមដាក់ជុងហ្គុកដែលមានទឹកភ្នែកដាបថ្ពាល់ គេភ័យខ្លាចនិងខ្មាសអៀនជាខ្លាំងដែលត្រូវបុរសនៅចំពោះមុខធ្វើការជាន់ឈ្លីគេទាំងដែលគេមិនដឹងរឿងអ្វីសោះ។

ថេយ៉ុង«កុំបារម្ភអីបងនឹងផ្ដល់ក្ដីសុខឲ្យអូនដូចដែលបងប្រុសអូនធ្វើចំពោះបងស្រីបងហ្នឹងណា!»ថាយ៉ុងថាចប់វីដេអូដែលនាយថតកាលពីយប់និងព្រឹកមិញក៏បានលេចឡើងតាមរយៈការបញ្ចាំងស្លាយដែលធ្វើឲ្យជុងយ៉ាងក៏ដូចជាជុងហ្គុកមានការភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។ វីដេអូដែលថេយ៉ុងនិងជុងហ្គុកកំពុងតែមានអីៗជាមួយគ្នា សម្លេងថ្ងូររហឹសរបស់ពួកគេឮខ្ទ័រពេញត្រចៀក ជុងហ្គុកយកដៃខ្ទប់ត្រចៀកទាំងអាម៉ាស ស្របពេលដែលថេយ៉ុងញញឹមយ៉ាងពេញចិត្ត។ ជុងយ៉ាងអាណិតប្អូនក្រៃលែងដែលត្រូវមកទទួលទោសទាំងដែលគេមិនបានធ្វើទៅវិញ~~~

ជុងហ្គុក«បានហើយ ខ្ញុំមិនចង់ឮមិនចង់រំលឹកពីវាទៀតទេ ហ៊ឹកៗបានហើយ » ភាពឈឺចាប់ដែលចាប់ផ្ដើមត្រឹមរយៈពេលខ្លី វាជារឿងដែលគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមបំផុត......

សរសេរដោយTK

-រង់ចាំភាគបន្ត-

សុំទោសរាល់ការប្រើប្រាស់ពាក្យសម្ដីមិនសមរម្យ 🙏🏻