Chapter 10: Part1🔞ប្រលែងស្នេហ៍🔞

ថេយ៉ុង×ជុងហ្គុក

(រឿងនេះជាប្រភេទរឿងខ្នាតខ្លីមានតែប៉ុន្មានភាគប៉ុណ្ណោះ។

បម្រាម:សម្បូរឈុត១៨+)

______

«ផ្ដាំទៅអ្នកប្រុសធំផងថាខ្ញុំនឹងយកប្អូនប្រុសលោកទៅហើយ».....

ថេយ៉ុងផ្ដាំទៅអ្នកបម្រើដែលត្រូវគេវាយឲ្យដួលអម្បាញ់មិញនេះដើម្បីឲ្យគេទៅប្រាប់លោកម្ចាស់របស់គេថា ខ្លួននឹងយកក្មេងប្រុសដែលកំពុងសន្លប់ក្នុងរង្វង់ដៃម្នាក់នេះទៅជាមួយ។

______________________________

ជុងហ្គុក«លោកជាអ្នកណា?ហេតុអីនាំខ្ញុំមកទីនេះ?»ក្មេងប្រុសតូចដែលបានភ្ញាក់ពីការសន្លប់អស់រយៈពេលជាង២ម៉ោងនោះក៏បានដឹងខ្លួនហើយក៏ដឹងខ្លួនថាមានគេចាប់ខ្លួនមកដើម្បីអ្វីក៏មិនដឹង !!!

ថេយ៉ុង«បងប្រុសរបស់ឯងបានឲ្យឯងមកយើង ដើម្បីដោះដូរជាថ្នូរដែលគេបានខុសសន្យា»ស្របជាមួយពាក្យកុហកប៉ុន្មានម៉ាត់នេះធ្វើឲ្យក្មេងតូចដែលមិនដឹងរឿងនោះមានការភិតភ័យជាខ្លាំង

ជុងហ្គុក«លោកចង់បានន័យថាបងប្រុសខ្ញុំបោះបង់ខ្ញុំឬ?»រាងតូចចាប់ផ្ដើមភ័យខ្លួនញ័រ ចំប្រប់ដូចសត្វលង់ទឹកដែលមិនអាចរកច្រាំងបាន។

ថេយ៉ុង«កុំទាន់ភ័យអី យើងមានលក្ខខណ្ឌមួយបើឯងយល់ព្រមឯងអាចត្រឡប់ទៅរកបងប្រុសរបស់ឯងវិញបាន»ថេយ៉ុងយកចង្អុលដៃដាក់លើបបូរមាត់ជុងហ្គុកថ្នមៗមិនឲ្យគេនិយាយដោយគ្រាន់តែបញ្ជាក្បាលគេប៉ុណ្ណោះ

ជុងហ្គុកក៏ងក់ក្បាលព្រោះគេមិនចង់រស់នៅជាមួយមនុស្សប្លែកមុខនោះឡើយ ទ្រាំសាកលេងមួយដៃសិនចុះឲ្យតែបានត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ

ថេយ៉ុងញោចចុងមាត់បន្តិចបែបទំនងពេញចិត្តណាស់ហើយដែលរាងតូចយល់ព្រមបែបនេះ មិនរង់ចាំយូរថេយ៉ុងក៏បានឲ្យជុងហ្គុកដោះសម្លៀកបំពាក់គេចេញឲ្យអស់ដោយមិនឲ្យសេសសល់អ្វីបិតបាំងនោះទេ។

ជុងហ្គុក«ល-លោក?នេះលោកឆ្កួតឬ?»គហរាន់តែឮភ្លាមនាយតូចកាន់តែខ្លាចខ្លាំងឡើងៗ នេះសុខៗចង់មកលេងស្អីបែបហ្នឹង។

ថេយ៉ុង«បើមិនលេងបែបហ្នឹងទេ ឯងនឹងត្រូវរស់នៅជាមួយយើងរហូតហើយក្មេងតូច ហើយពេលនោះឯងច្បាស់ជាត្រូវធ្ងន់លើសនេះ»ម្រាមដៃវែងស្រួចបានឈោងទៅទាញខ្នោះដៃនៅភ្ជួរក្បែរក្បាលដំណេកទំនងបម្រុងយកមកចងប្រសិនបើគេរឹងទទឹង។

ជុងហ្គុក«ខ្ញុំមិនធ្លាប់ ខ-ខ្ញុំមិនចេះ ខ្ញុំមិនអាចធ្វើ»

បបូរមាត់ប្រែជាស្លេកស្លាំងព្រោះការភ័យខ្លាច

គេចាប់ផ្ដើមនិយាយលែងដឹងអី ឯថេយ៉ុងឃើញអាការៈបែបនោះក៏និយាយលួងលោម

ថេយ៉ុង«វាមិនពិបាកទេ យើងជាអ្នករ៉ាប់រងឯឯងជាអ្នកទទួលភាពសុខស្រួល ពេលនោះឯងនិងយើងក៏មានសេចក្ដីសុខប្រៀបបីដូចជាឡើងឋានសួគ៌អញ្ចឹង»ថេយ៉ុងបង្ហាញកាយវិការផងនិងរ៉ាយរ៉ាប់ផង តែនោះកន់តែបំភ័យរាងតូចលើសដើម

ថេយ៉ុង«កុំភ័យ វាមិនឈឺទេ ឯងនឹងមិនឈឺដរាបណាឯងថ្ងួចថ្ងួរនិងព្យាយាម-»

ជុងហ្គុក«ឈប់និយាយទៅ ខ្ញុំគិតថាលោកមានបញ្ហាប្រសៃសាទហើយ លោកអាចធ្វើរឿងនេះបានយ៉ាងម៉េចខ្ញុំមិនមែនជាស្រី»ជុងហ្គុកប្រឆាំង គេមិនអាចធ្វើរឿងនេះបានឡើយជាពិសេសមនុស្សចម្លែកមុខ

ថេយ៉ុង«បើឯងនិយាយពាក្យនេះម្ដងទៀតយើងនឹងសម្លាប់ឯងចោលមិនខាន»ទឹកមុខគេប្រែជាកំណាចដូចបិសាចភ្លាមៗ គេក៏ឈប់និយាយរួចក៏ដើរទៅបើកទូរយករបស់ម្យ៉ាងចេញមក

ជុងហ្គុក«លោកយកច្រវ៉ាក់មកធ្វើស្អី?»នាយតូចស្លន់កហរោយពេលឃើញថេយ៉ុងកាន់ច្រវ៉ាក់នោះមកក្បែរគេ

ថេយ៉ុង«យកមកចងឯងហ្នឹង!»ថារួចថេយ៉ុងក៏ទាញជើងស្ដាំរបស់រាងតូចមកដាក់ច្រវ៉ាក់និងចងភ្ជាប់ទៅនឹងតម្ពក់នៅជញ្ជាងម្ខាងទៀត

ជុងហ្គុក«ដោះវាចេញទៅកុំចងខ្ញុំអី ខ្ញុំមិនមែនជាសត្វដែលគេអាចចងបាននោះទេ លោកលែងខ្ញុំ»ទោះជាប្រឹងស្រែកយ៉ាងណាវាក៏មិនបានធ្វើឲ្យថេយ៉ុងម្នាក់នេះអាណិតដែរ

ថេយ៉ុងដោះសម្លៀកបំពាក់គេចេញអស់ដោយទុកកន្សែងបិទបាំងផ្នែកខាងក្រោម រួចក៏ទៅចាត់ការសម្លៀកបំពាក់ជុងហ្គុកម្ដង ឯជុងហ្គុកប្រុងរើ ថេយ៉ុងក៏ដាក់មួយឃ្លាធ្វើឲ្យនាយមិនហ៊ានកម្រើកខ្លួនបន្ត។

ថេយ៉ុង«ជ្រើសរើសទៅថាចង់ស្លាប់ដោយវេទនាឬក៏ព្រមនៅស្ងៀមស្ដាប់តាមយើង?»

ជុងហ្គុកមានការអាម៉ាស់ជាខ្លាំងក្រោយពេលដែលគេសល់តែខ្លួនគ្មានអ្វីបិទបាំងសូម្បីតែកូនម្ទេសរបស់ខ្លួន។ ថេយ៉ុងក៏ចាប់ផ្ដើមទៅបើកកាម៉េរ៉ាដែលបង្កប់ក្នុងបន្ទប់ព្រោះជុងហ្គុកមិនដឹងទេថាថេយ៉ុងគិតចង់ធ្វើអ្វីឲ្យប្រាកដនោះ។

រាងកាយសដូចសំឡីបូករួមជាមួយរូបរាងដ៏គួរឲ្យទាក់ទាញបានអូសទាញអារម្មណ៍ថេយ៉ុងឲ្យកាន់តែក្ដៅគគុកចង់តែបង្កាត់ភ្លើងភ្លាមតែម្ដង។

ជុងហ្គុក«ល-លោក ខ្ញុំខ្លាចពិតមែន ខ្ញុំមិនដឹងថាតើវានឹងដំណើរការយ៉ាងណានោះទេ»រាងតូចនិយាយបន្លប់ព្រោះថាពេលនេះថេយ៉ុងកំពុងតែខិតមកជិតមុខគេហើយ~~~~

ជុប!!!! ថេយ៉ុងបានថើបថ្នមៗលើបបូរមាត់តូចរបស់រាងតូច ឯដៃកំពុងតែរវាមពេញរាងកាយធ្វើឲ្យសាមីខ្លួនមានអារម្មណ៍មិនស្រណុកចិត្តឡើយ។

ជុងហ្គុក«អ្ហឹម~~~ហឹម~~~~~»រាងតុចបញ្ចេញសម្លេងគ្រហឹមតិចៗនៅបំពង់ក ពេលនេះគេហាក់ពិបាកដកដង្ហើមណាស់ព្រោះរាងក្រាស់មិនព្រមដកថយសោះ

ថេយ៉ុងថើបដេញចុះមកក្រោមឯកន្សែងរបស់គេក៏បានរបូតចេញអស់ដែរ ធ្វើឲ្យនាគរាជបង្ហាញពេញចំពោះភ្នែកទាំងគូររបស់ជុងហ្គុក។

តែនោះមិនមែនជាអ្វីដែលសំខាន់ឡើយព្រោះថាភាពសំខាន់គឺថា~~~ថេយ៉ុងបានត្របាក់លេបកូនម្ទេសរបស់រាងតូចពេញមាត់ទៅហើយ~~

ថេយ៉ុង«ហឹម~~~~»

ជុងហ្គុកបិតមាត់ព្រោះខ្លាចសម្លេងថ្ងូរគេលេចឮមកក្រៅដូច្នេះគេត្រូវតែទ្រាំព្រោះវាជារឿងគួរឲ្យខ្មាសណាស់។

រួចរាល់ឬនៅ???

ថេយ៉ុងបញ្ចប់ការងារហើយក៏ទុកពេលឲ្យជុងហ្គុកសាកល្មងម្ដង។ ថេយ៉ុងក្រោកឈររួចកទាញជុងហ្គុកមកផ្អឹបរួចរុលនាគរាជចូលមាត់គេតែម្ដងដោយមិនខ្វល់ថារាងតូចមិនហ៊ានឬយ៉ាងណានោះទេ

ថេយ៉ុង«គ្រាន់តែធ្វើតាមដូចដែលយើងធ្វើមិញនេះ វាពិបាកត្រង់ណា?»នាយរាងតម្លើងសម្លេងបន្តិច ឯជុងហ្គុកឮហើយក៏ព្យាយាមសម្រុកតាមទាំងគ្មានបទពិសោធន៍និងជំនឿចិត្ត។

ថេយ៉ុង«អ្ហា៎~~ល្អណាស់~~ធ្វើបានល្អ»បន្ទាប់ពីជុងហ្គុករៀនឆាប់ចេះថេយ៉ុងក៏មានអារម្មណ៍ឡើងវិញរហូតដល់ចំណុចកំពូល

ភឹប!!!!

រាងក្រាស់រុញច្រានអ្នកម្ខាងទៀតឲ្យដឹកលើពូវិញរួចក៏ឡើងទ្រោបពីលើ។

ថេយ៉ុង«យើងទ្រាំលែងបានហើយ »ដោយសារតែកម្ដៅកំពុងតែកើនឡើង អារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោលក៏កាន់តែស្ទុះឡើង ថេយ៉ុងក៏ចាប់កាន់នាគរាជស៊កចូលក្នុងប្រហោងតូចមួយដែលគេត្រូវធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់

ជុងហ្គុក«អ្ហាស៎~ល-លោកខ្ញុំឈឺ-ឈឺណាស់»រាងតូចភ្លាត់សម្លេងថ្ងូរចេញមកព្រោះអ្នកខាងលើមិនផ្ដល់ដំណឹងជាមុន ស៊កដាក់ទាំងមិនប្រណីដល់អ្នកខាងក្រោម

ថេយ៉ុងចាប់ផ្ដើមធ្វើចលនាទៅមកៗតាមដែលអារម្មណ៍ត្រូវការ នាយចាប់ផ្ដើមសាប់ញាប់ស្អេញដោយស្ទើរតែអស់ខ្យល់ដង្ហើមម្ដងៗ។

ជុងហ្គុក«អ្ហាស៎~~អ្ហឺស~~អា~~~~»

ថេយ៉ុង«អ្ហា៎~~~អ្ហឹក~~អ្ហឺស~~»

សម្លេងថ្ងួចថ្ងូរបានលាន់ឮពាសពេញផ្ទៃបន្ទប់មិនឲ្យដាច់មិនឲ្យបាត់សម្លេង រហូតសល់តែសម្លេងខ្យល់ដង្ហើមហត់ឃឃូសរបស់ពួកគេទាំងពីរ។

ផ្ទៃមុខខ្លួនប្រាណសុទ្ធតែញើសព្រោះតែទើបបញ្ចប់ភារៈកិច្ចយ៉ាងស្វិតស្វាញមុននេះ។ ជុងហ្គុកគេងលក់មិនដឹងខ្លួនព្រោះតែបាក់កម្លាំងខ្លាំងឯថេយ៉ុងគ្មានបញ្ហាប្រសិនបើក្មេងម្នាក់អាចទ្រាំបានតាមចំណង់របស់ខ្លួននោះ។

ម៉ោង៤ទាបភ្លឺខណៈដែលរាងតូចកំពុងលង់លក់លើគ្រែ ថេយ៉ុងបានដកកាម៉េរ៉ាមកមើលទាំងញញឹមចុងមាត់។

នាយចុចSaveយកវីដេអូនោះទុកហើយក៏ដើរទៅខលទូរស័ព្ទជាមួយនរណាម្នាក់។

ថេយ៉ុង«បើមិនចង់ឲ្យវីដេអូបែកធ្លាយទេនោះ ប្រគល់គេឲ្យយើងតាមសម្រួលឬក៏ចង់ឲ្យយើងសម្លាប់គេនោះក៏តាមចិត្ត »

«ដោះលែងប្អូនរបស់យើង ឯងយកអីក៏យកចុះតែដាច់ខាតជុងហ្គុកមិនពាក់ព័ន្ធ»

ថេយ៉ុង«ឆឹស!!!លោកម្ចាស់ លោកម្ចាស់ពិតជាក្លាហានណាស់តែក្លាហានយ៉ាងណាក៏គេចមិនផុតពីក្លាហែកនោះទេ»ថេយ៉ុងតប

«ថេយ៉ុងរឿងបងស្រីឯងគឺជារឿងរវាងយើងនិងនាង ហេតុអីឯងអូសទាញជុងហ្គុកចូល គេក្មេងថែមទៀតផង»

ថេយ៉ុង«អាយុ១៨ឆ្នាំក្មេង?ឆឹសចុះកាលដែលឯងរំលោភបងស្រីយើងទាំងដែលគាត់ទើបតែមានអាយុ១៧ឆ្នាំនោះ?ឯងចាំទេ?»

ថេយ៉ុងស្រែកខ្លាំងៗដែលធ្វើឲ្យខ្ទ័រពេញបន្ទប់ សូម្បីតែជុងហ្គុកក៏ភ្ញាក់មកដែរ តែគេក៏គេងលក់ទៅវិញព្រោះខ្សោយពេក។

រង់ចាំភាគបន្ត

សរសេរដោយ TK(Taeku)