ð¹ð¹ð¹
ðððð ððð ðððð ððð ðð
ðð ð ðð ððð ð ððð ðð ððððððð
ððððð'ð ððð ððð ðððð ððððð
ððððð ððð ð ðð ðððð ððððð
ððððððð ðððð ððð ððð
ððððð ðððððð ðððð ððð ððð
ððððð ðððððð ðððð ðððð
ðð ðððð ðð ðððð ðððð ððð ððð
ðºððð ðððððð ðððð ðððð ðððð
ðºððððð ðððððð ðððð ðð
ðð ððððððð ðððð ðððð ðð
ð°ððððð ðððððð ðððð ðð
ððððððð ðððð ðððð ððððð ð ððð ðð
ðððððð ðððððð ðððð ðð
ðððð ððð ðððð ððð ðð
ðð ðððð ððð ððððð ððððð ððð
ð¨ððð ðð ðððððððððð ððð
ðððð ðððððð ðððð ðððð ðð
ðððððð ðð ððð ððððððð ððð
ðððð ððð ððð ðððð ððððð
ð ðððð ðð ðð ðððð ððððð
ððð ðððððð ððððð ðððð ðððð
ððð ðð ðððð ðððð ðððð ð ððð
ðððð ðððððð ðððð ð ððð
ðððð ððð ðððð ððð ðð
ðððð ððð ðððð ððð ðð
âââ
Aqsa ne bhagam bhaag gaari ka darwaaza khoola. hand bag andar phenka. Aadil Ahmed apni jagah zara mohtaat sa khara tha. choank kar usey dekhne laga. itna bara siyah chashma zard, sabz aur surkh rango ke imtezaaj ke is kapron wali ki naak se baar baar phela ja raha tha. tayari se lag raha tha kahin shadi par invited hai magar andaaz khase tabah kum the. na heels ki parwa thi, na choorion ki, na itne lambe air rings ki. aur chamkile dupattay ki chamak aur sitare markazi darwaze se yahan tak bikhare nazar aa rahay thay. itna kuch to woh gaadi ki diggi mein rakh chuki thi aur abhi bhi uska samaan khatam nahi ho raha tha. halaan ke mrs Shirazi ne kaha tha unhen to bas doosre shehar tak hi jana hai. chand ghanton ke liye, aur phir wapsi bas utnahi !
boss ki taraf se bhi yahi order mila tha.
aur usne pata nahi kitne risale magazine, kitabe, hand bags aur jane kya kuch andar rakh dala tha.
"Aap ki tareef?"
rango ki factory ab ke samne se guzri to usse raha nahi gaya. koi teesri baar gaadi ke samne khade ho kar apni chand aik tasweer mein laine ke baad aqsa seedhi hui aur naak par phisalti aeinak ko zara neeche kar ke usne Mosoof ko sar taa paiir dekha. Suited booted no jawan baal khase ghunghrale the. naak zara si thi. qad kaath bhi munasib tha. French cut daarhi mein balaa ka sober aur sanjeeda nazar aane ki koshish karta woh usey aik aankh nah bhaaya. ray mustaqbil qareeb ki
"Dr. aqsa, aur jannat aapi ki haliya manager!"
Itra kar apna taaruf karaya ke agar daal
faris wajdan ka khaas mulazim ho sakta hai to uski position bhi Shirazi khandan mein kam nahi.
"Aap ko itna samaan gaadi mein rakhne ki ijazat kis ne di hai?"
"Kyun? yeh gaadi aap ki hai?"
barri barri gole sheeshon wali aeinak ko wapas aankhon par jama kar poocha. woh laa jawab huwa.
Heels par dorti hui woh aik baar phir quarter ka rukh kar chuki thi. Abdul Ghafoor maali darwaze mein khada tha. sar par haath rakhe kuch keh raha tha aur woh kabhi asbat mein, aur kabhi nafi mein sar hilane lagti thi.
ab ke wapas aayi to haath mein shaper tha. adeel Ahmed ke samne aik baar phir sar jhatak kar apni aeinak durust ki aur mrs shirazi ko bulane andar chali gayi.
Wrist watch par time dekha woh gaadi ke bonet se tek lagaye khara ho gaya tha.
gaadi se darwaze tak jagah jagah bikhare amoud ki Sooraj ki roshni mein chamak thi, aur bethasha chamak thi .
â¢â¢â¢
sah paher ka Sooraj ghuroob ho raha tha, andhere barh rahe the, roshniyan mit rahi theen. manzil wazeh ho kar be naam thi aur raste aasman ho kar mushkil ho rahe the. dil andesho mein ghira huwa tha. kefiyat ajeeb si ho rahi thi.
Mrs. Shirazi ki aamad ke mutaliq janne ke baad se woh apni jagah sar jukaye bilkul khamosh baithi thi. dupatte par girift jamaye, nigahain jhuki hui. ansoo bharte, palkon par jhukte, phir thehr jate. rone par qaboo paye woh khud ko aane wale waqt ke liye tayyar karna chaah rahi thi, magar kar nahi parhi thi. aankhon ke samne aik hi manzar, aik hi lamha, aik hi saa-at baar baar guzar rahi thi.
ammi ka ghar markazi darwaze se ain samne nim andhere mein khadi Nafisa us par nazar parte hi barf ke mujasme mein dhalti, tut-ti phir bikhar kar fanaa hoti Nafisa un ki khamosh aawaz, un ki
sakit nigahain.
"ammi! ammi! M-Maine kuch nahi kiya, ammi!"
"dur hato jannat!" imaan ne chikhte hue usay paray dhakila tha.
palken jhapak kar usne aankhon ko masal dala. phir nazron ka zavia badla. dobara badla. pehley woh deewar ko dekh rahi thi, ab almaari par nazrain jamaye baithi thi. phir usne rukh badal kar darwazay par nazrain thehrayi, zavia badalne se manzar mein nahi badal raha tha maazi nahi badal raha tha. kefiyat nahi badal rahi thi.
"Maine kuch nahi kiya"
aik jannat bed par baithi thi to doosri jannat usey roti siskti, tadapti apni safai mein baa-mushkil lafz ada karti nazar nahi aa rahi thi. tab tak, jab tak zindagi ka ehsas baqi raha tha. aur jab tak apnon ka aitbaar mukammal khatam nahi huwa tha. woh baar baar ankhen ragar rahi thi. baar baar seene par haath rakh kar gehra saans le rahi thi. ankhen khamosh theen. dil rorha tha. kuch hi der mein Bua aagai thee.
"Woh tum se milna chahti hain."
dil ki dharkan taiz hui, sar jhuka raha .
"Janna?"
qareeb aakar unhone kaandhon par haath rakha to us ne baa-mushkil sar uthaya.
"Mein kaisey?" Uske lab hille.
"Woh tum se baat karna chahti hain bacche."
"Bua mein un ka saamna kaisey?"
"Meri taraf dekh"
chehra hathon mein le kar unhon ne kaha.
"Haq par hai na tu? to phir itna dar kahe ko? uth shabash!"
unhon ne haath pakar kar uthaya to woh na chahte hue bhi uth gayi.
"Pareshan nahi ho, teri marzi ke khilaaf kuch nahi hoga. tu jo faisla kere gi, mein tairey sath khadi rahugi"
unho ne aik baar phir yaqeen dehani karwai thi. kamre se bahar, phir sidiyan utar kar drawing room tak jate uski himmat jawab daine lagi. qadam bhaari honay lagey. bachche kamray mein the
aqsa un ke paas baithi thi. sandal aapa chehre par pareshani liye kitchen ke samne khadi thee. darwaaza khul gaya. Bua khadi rahi.
"jaa!"
himmat kar ke woh andar daakhil hogayi magar darwaze mein hi jhuke sar ke sath khadi ho gayi.
samne hi sofey ke paas wheel chair par mrs shirazi baithi theen. uski nazar un ke qadmo tak gayi aur phir wahin thehr gayi.
bahar andheray phail rahe the. Khidkiya tareek ho rahi theen. waqt mutharrik tha. woh munjamid ho chuki thi. Mrs shirazi usey hi dekh rahi theen. magar kin nazron se dekh rahi theen usne janne ki koshish nahi ki. lab baham paivist kaisey mujrimo ki tarah sar jukaye bilkul khamosh khadi rahi.
"Tum ne mujh se aik wada kiya tha, woh wada poora kiya bina tum ne ghar kaisey chhore diya? mujhe kaisey chhore diya?"
dupatte ke andar ungliyan baham paivist ho gayeen. sar jhuka raha lab bheenche rahe aur ansoo girne lagey. andar hi andar dil par, khamoshi sirf labon par thi to aankhon mein bhi utar gayi. nazrein qadmon se hatt kar farsh par jam gayi.
uske peechey adh khule darwaze ke behad qareeb. deewar se pusht lagaye faris wajdan khada tha. dono haath jacket ki pockets mein the, sar jhuka huwa tha. kitchen mein khane ka intizam dekhti sandal ki nazar baar baar uski taraf uth rahi thi.
uski mojoodgi se qatee be khabar, woh hanooz apni jagah, apne khoal mein band, samit khari thi .
"Yahan aao!"Â Mrs Shirazi ne ab ke haath badhaya.
magar woh apni jagah se nahi mili. aankh ke kinare phir se nam hone lagey.
Mrs. Shirazi ne gehra saans le kar haath neeche kar liya.
"Mein sirf saas to nahi hu. dost bhi to hoon. tum ne kaha tha maa jaisi lagti hoon, aur agar wakai me esa hi hai, to kya ye maa itna bhi haq nahi rakh sakti ki jan sake uski beti ke sath kya huwa tha? â
waqai dharkan tham gayi, saan seen ne be sakhta sar uthaya. gaal par aansoo ki lakeer numaya hui. Mrs. Shirazi usey dekh rahi thee aur woh unhen. woh raat aik baar phir aa kar thehr gayi thi. faiza chachi ki baatein, unke ilzaam, unka gussa un ki nafrat. us raat woh usey se laga woh waqai mein usey barbaad kar gayi thi. unhone yaqeen chhin liya tha, aitbaar ki dhajjiya uda di thi. Ab tak wo yahi sochti rahi thi. ab tak isi guman se badti rahi thi.
magar jo aurat samne baithi thi, uski aankhon mein na to nafrat thi, na hiqarat, na be aitbaari kya aisa bhi mumkin tha? woh khamoshi jo mahino se taari thi, jo Talaq, Katl ka ilzaam, aur bhai ki wafat ka gherao karti thi. jo har Daleel , har taweel, aur har wazahat ko dafna deti thi, wohi taaqat war khamoshi, rooh se dil, aur phir dil se zabaan ko jakar kar rakhne wali zanjeer numa khamoshi totne lagi.
"kya huwa tha?"
woh pooch rahi theen. sawal jitna mukhtasir tha, jawab utna hi taweel utnahi takleef de
"Mein ne maheen ka bacha zaya karne ki koshish nahi ki thi."
uske lab hille. ankhen surkh hone lagi.
"Mujhe kaam wali ne bulaya to mein us ke kamre mein usey dekhne gayi thi. us ne darwaaza band kar diya aur aur us ne sab toar diya. khud ko zakhmi kar liya. mein ne usey koi takleef nahi pahunchahi pahunchahi. mein ne usey usey zakhmi nahi kiya tha."
woh kapkapate hue, rote hue keh rahi thi. jacket ki pockets mein faris ki kya tha. wo muthiyaan sakhti se bhinch gayi.
"Wo kehti thi, mein banjh hoon. kabhi maa nahi ban sakti aur mujhe, mujhe Burhan ki zindagi se nikal jana chahiye. mein nahi niklee to phir usne.."
siskiya hichkiyon mein badal gayeen.
"Ghar par mere number par ne par wrong calls aati theen, unhen mera naam, meri har maloomat pata hoti thi. mein ne Burhan ke ilawa kabhi bhi kisi se rabta nahi rakha, kabhi bhi nahi lekin Burhan mujh par shak karne laga."
woh aziat ke aalam mein sab kehti ja rahi thi.
"Mein ne husnain ki jaan nahi li thi. woh sab woh ghalti se."
aawaz sath chhore rahi thi lafz baa-mushkil ada ho rahe thay.
"auntie! woh meri guriya chhin raha tha."
"woh woh.."
Manzar jaisey aankhon mein tha. Sidiyon se phisalta, farsh par dhair hota husnain. atraaf mein phialta surkh khoon. manzar aankhon mein tha. woh panjoo ke bil farsh par baithi.
"Sab kehte hain mein bad bakht hoon, badnaseeb hon, meri wajah se mera bhai mara gaya. magar mera yaqeen kare auntie, mein ne usey jaan boojh kar nahi mara, woh sabâ¦"
Uski hichikiyaan bandh gayeen. gala baith gaya. lekin woh bol rahi thi aur mrs shirazi usey bolne de rahi theen. jo kuch zehen mein tha. dil mein tha, rooh mein tha, woh labon par agaya tha. un kahe lafz chingariyon ki terhan dhkte the, rooh ko ghayal karte the. khamosh lafzon ka azaab, jism o jaan par kitna bhaari tha, koi jannat kamaal se puchta.
"Woh ghalti se gir gaya tha, auntie! mein ne jaan boojh kar nahi."
wheel chair dhakel kar woh aage huien. uska chehra hathon mein le liya.
"Koi kuch bhi kahe, jo tumhari haqeeqat hai, woh nahi badal sakti. mujhe tumhare aik aik lafz par poor yaqeen hai."
unhone uske ansoo saaf kiye.
"Mein to itna janti hoon meri bahu kisi bacche ki jaan laine ka soch bhi nahi sakti kisi ko janne ke liye paanch mah kam nahi hain. Allah gawah hai mein ne tumhare kirdaar mein koi jhol nahi dekha, aur rahi baat tumhare bhai ki tum sirf paanch saal ki theen jannat! woh sirf aik haadsa tha!"
chhe saal pehlay tak woh yeh lafz apne nana se sunti rahi thi. sirf wohi the jo uske ke zehen mein ubharte har manfi khayaal ki tardeed kar diya karte the, un ki har baat haadsa aur nasamjhi se shuru ho kar usi par khatam ho jati thi.
itne arse baad, mrs shirazi se sun kar, us ka dil bhara gaya. usey to lagta tha koi bhi is par kabhi yaqeen nahi kere ga kabhi bhi nahi magar. mrs Shirazi ka haath dono hathon mein liye woh uski aankhon mein bohat narmi se dekh rahi theen.
"Tum ne ghar kyun chhor diya?"
"Mein dar gayi thi, aap mujh se nafrat karegi. mujhe ghar se nikaal degi."
woh rote hue kahe jarahi thi.
"Mujhe laga aap meri kisi baat ka yaqeen nahi karen gi."
"Mein ziyada se ziyada kya karti jannat? yahi sawal pooch leti tum jawab de deti. baat khatam ho jati."
baat khatam ho jati ansoo aankhon mein thehr gaye. Sar utha kar usne mrs. Shirazi ko dekha, yeh baat uske apno ne kabhi khatam nahi ki thi. saggi maa ne saggi behno ne, sage rishton ne hatta ke Burhan ne faris wajdan ne bhi nahi.
"Mein, mein bohat pareshan thi. mujhe kuch samajh mein nahi aaya."
"Achha, bas ab ro nahi."
unhone table se glass utha kar uski taraf badhaya.
"lo shabash pani pi lo."
chand ghoont le kar usne khud par qaboo Pane ki koshish ki. woh itni mohabbat aur itne pyar se usey dekh rahi thi, uske mil jane ki khushi aankhon mein liye chehre par umeed bhare tasurat liye. ab woh un ke samne, be had qareeb sofey par baithi thi. haath abhi bhi un ke hathon mein diya huwa tha.
satais din ka safar tha, be ghar ho jane ki haqeeqat thi. maazi tha, aur mustaqbil ka khauf allag.
Har khauf, har tension, har ghabrahat se nabard aazma hoti ab woh khamoshi se inhen sun rahi thi.
"Ghar ke bare kis liye hote hain jannat?"
"Jo aap ka rishta tay karte hain, ya aap ki shadi karte hain, kya woh itna bhi haq nahi rakhte ke aap ke mamlaat ko jaan kar unhen suljhane ki koshish kar sake? aap ki madad kar sake? tum dono ne mujh se apni har baat chhupa kar bilkul acha nahi kiya."
woh sahi maeno mein ab khafa lag rahi theen. woh kuch herat se inhen dekh kar reh gayi. usne abhi tak faris ke ravayye se mutaliq to koi baat hi nahi ki thi, kya unhe shak tha? ya woh jaan gayi theen? agar haan to kaisey jaan gayi theen? kya faris ne? dil ne Daleel di. Dimag ne foran tardeed kar di.
"Mein ne.."
Usne kuch himmat mujtma ki. lafz tarteeb diye.
"Mein ne aik aur baat bhi aap se chhupa li ."
aawaz aik baar phir bharrai.
"Samajh mein nahi aa raha tha kaisey betaye."
woh un ki mazeed narazgi mol nahi lena chahti thi.
"Tum nah bhi batao to koi baat nahi."
woh samajh rahi theen, yaqeenan yeh bhi khandan se mutaliq koi baat hogi.
"batana zaroori hai."
ab ke gaal ragar kar saaf kiye .
"achha batao."
itna to woh ro rhi thi. woh zara pareshan huien ke pata nahi kya baat hai. zara boojh halka ho.
"Aap, aap dadi banne wali hain."
bahar darwaze ke paas khara faris wajdan apni jagah pathar huwa be hiss sakit munjamid!
Hospital ke corridor mein stracher ke pahiyo ki harkat, ÙÚ¯ÚØ±Û flat ke laonj mein coffee table par rakha safaid kaghaz, dressing table se aik jhatke se sab bekhair te doodhiya hath an ginat sawal liye shak o shubhat ke daire mein muallaq hota uska wujood. sawalia nishaan hoti is ki zaat mabham hota uska naam musikh hoti uski pehchan.
usne be sakhta sar uthaya. surkh aankhon mein kinaroon tak nami phail gayi. samne hi braamde ke is paar roshan khirkiyan dhundlaa gayeen. jis deewar se woh tek lagaye khara tha, woh deewar fanaa hui. woh sahara kho kar panjoo ke bal jhuk gaya. uska saans ab bhaari ho raha tha. uski kefiyat ab ajeeb si ho rahi thi. chehre par pal bhar ke liye shak tha, phir khush gawari herat aur phir is herat mein karb ghul gaya tha. aan ki aan mein soye hue kayi gham kayi dard, kayi takleifein, kayi mehromiyaan jaag uthi thi.
woh maazi ki zanjeeroon mein aik baar phir jakra gaya tha, zindagi ki dor hatho mein liye, yaqeen ki wadiyon mein utarte manfi khayalat ki girift se apne zehen ko churatye, woh aik baar phir apne andar bhatak gaya tha, apne aap se bhichar gaya tha.
"Mere Allah ! kya waqai? jannat are you really?"
Mrs. Shirazi lamhe bhar ke liye jaise be yaqeen hui thee.
usne shiddat jazbaat se asbat mein sar hilaya to unhon ne muh par haath rakh liya. un ki aankhon mein khushi ke ansoo bhar aaye. agley hi lamhe unhon ne usey khud se lagaya.
"Mujhe pehle kyun nahi bataya?"
uska maatha choom kar ab woh shikwa kar rahi theen. woh itna khush theen, jaisay saare gham, saaray dard mit gaye ho.
"Mein dadi ban'nay wali hu! mere Allah ! shukar Alhamdulillah!"
Shawl ke Palu se ansoo saaf kiye, aik baar phir sar utha kar jannat ko dekha. woh aik baar phir rone ko tayyar baithi thi.
"Ab kya huwa?"
unhone itne pyar se dono haath thaam kar poocha to zabt khatam ho gaya.
"Mujhe faris ke sath nahi rehna! mujhe Talaq chahiye."
Rona phir se shuru ho gaya. dil par bhaari bojh liye faris apni jagah betha raha.
"Wo jahan shadi karna chahta hai, ap uski wahin kar de."
"Jannat beta!"
"Mein uske sath ab kabhi nahi rahugi auntie! kabhi nahi."
faisla hatmi tha. radd o badal ki koi gunjaish nahi thi.
"theek hai, theek hai."
unhone muskurahat daba kar uske gaal par haath rakha.
"Tum dono ke ikhtilaaf apni jagah lekin kya tumahra nahi khayaal, jab tak delivery nahi ho jati tumhen hamare sath chalna chahiye ?"
"Auntie! woh faris"
"kya yeh munasib nahi rahega ke tum apne bacche se pucho uski mummy ko kya faisla karna chahiye?"
jannat ne choank kar mrs. Shirazi ko dekha, woh dheeray se hash di.
"Kaafi arse baad hamare ghar mein khushi aayi hai jannat mein apni bahu ko apni aankho ke dekhna chahti hoon. tum yahan rahogi to mujhe fikar hoti rahegi. aur yeh mera tum se wada hai, naye family memberko aane do, phir jaisa tum chahogi, waisa hi hoga! jo faisla tum karogi, mein tumhen mukammal support karoon gi."
"Abhi ghar chalo. meri khatir ?"
usey aik baar phir rona aaya .
"Ab nahi rona."
pyar se kaha to ahistagi se asbat mein sar hilaya.
"sab theek ho jaye ga. mrs Shirazi use khud se lagaye keh rahi theen. usne ansoo ponch daaley.
"Haan, sab theek ho jayega!"
"Chalo shabash! apni tayari karo."
Unhon ne kaha, faris wajdan apni jagah se uth khara huwa. darwaaza khol kar woh bahar aayi aur uski mojoodgi se qatae bekhabar wo sidiyo ki taraf murr gayi.
â¢â¢â¢â¢
kapray badal kar balon ki dheeli hi braids banaye woh dupatte ke sath shawl ourh kar neeche aayi to pehli nazar hi faris wajdan par pari.
woh nim tareqi mein darwaze mein khada nazar aa raha tha. lamhe bhar ke liye nazar mili. dil jane kyun ajeeb le par dharka. mrs Shirazi ne yaqeenan ab tak usey bata diya ho ga. jane uske tasurat kaise rahe hoge. jane usne kya kaha ho ga? rukh badal kar woh braamde ki taraf chali gayi. aqsa ba qaida cheekh kar usse lapat gayi.
"Jannat aapi! aap ko nahi pata mein ne aap ko kitna yaad kiya."
Ali ki ghuyya aqsa ke liye khatam hi nahi ho rahi thi. woh sandal aapa se mili, phir bachiyo se juaa is ke jane ka sun kar hi udaas ho gayi theen. Ali ke tasurat ajeeb se thay. jaisey abhi ro parre ga. aur Sabra bua woh bheegi aankhon ke sath khari theen. usey khud se lipataye jane kitni hi der tak duayen deti
"Teri saas bohat achhi aurat hai! bohat naik aur bare zarf wali. mujhe zuban di hai. beti bana kar le ja rahi hoon. koi takleef nahi dugi. In sha Allah sab theek ho jayega."
wo khamoshi se sunti rahi,
"Rabte mein rehna, apna bahut khayaal rakhna!"
Nam aankhon ke sath usne sar hilaya.
"Aap Islamabad kab tak ayengi?"
"Sandal ki delivery tak yahi hoon, uske baad hi Saleem ke paas ja sakoo gi. lekin to fikar na kar jald milne aaugi."
sab usey chhorne darwaze tak aaye. mrs Shirazi ko faris pehlay hi gaadi mein bitha aaya tha. ab uske intezaar mein wahin khada tha. aqsa ujlat mein qadam uthaati usse pehle hi nikal gayi thi. gali ka rasta barish ki wajah se kaafi kharab tha. woh bahar nikli aur deewar ke sath usey mukammal nazar andaaz kiye gaadiyo ki taraf barh gayi. faris ne qadam uthaye aur phir ruk kar murra. Sabra bua usey hi dekh rahi theen.
"Aap ne jo kuch kiya, uske liye aap ka bahut shukriya! meri taraf se jannat ko koi takleef hogi."
"Allah khush rakhe tum dono ko"
unhone dil se dua di. woh jane ke liye murr gaya. Jannat ahistagi se qadam utha rahi thi. andhere mein gaadi ki roshniya bhikri thi. safaid gaadi faris ki thi. itna to jannat ko pata tha. doosri gaari mein driver tha. Aadil Ahmed jo bahar khada tha. Aqbi nashist par mrs shirazi Birajman thi. uski aankhon ke samne darwaaza khol kar jhat se aqsa baithi. darwaaza band karte, lock laga kar sheesha neeche kiya. jannat ke qareeb pehchans tak sargoshi mein kuch nah kuch tay pagaya tha.
"Tum faris ki gaadi mein baith jao jannat hamari gaadi mein to bahut kam jagah hai." mrs Shirazi ne kaha.
"Haan, haan hamari gaadi mein to bilkul bhi jagah nahi hai."
aqsa mazeed phail gayi.
"Ham khud itni mushkil se baithe hue hain. kyun mister aadil?"
Lagey hathon adeel Ahmed se bhi mahswara liya. is bhondhu ko to kuch samajh mein nahi aaya ke itni barri gaadi mein jannat kamaal ki jagah kyun nahi ho sakti thi. lekin jab aqsa ne aankhon hi aankhon mein koi aik hazaar ishare diye to.
"Jee ma'am! bilkul, jee haan bilkul jagah nahi. aap us taraf jayeen."
sath hi adab se haath daraaz kar ke faris ki gaari ka rasta dikhaya. key lock se gaadi ka lock kholta faris wajadan is situation se qatae laa ilm ruk kar unhen dekhnay laga ke ho kya raha hai. jannat abhi tak bahar kyun khadi hai ?
"Auntie!"
usne ruwand si ho kar mrs Shirazi ko dekha.
"Jao beta!"
unhon ne pyar se israar kya.
"Chand ghanton ka to safar hai."
Faris wahi aa gaya.
"Any problam?"
woh aadil Ahmed se pooch raha tha. aqsa ki bhanche khil gayi.
"Yahan to problem hi problam the."
Faris ne usey ghura to wo satpata kar sar jhuka gayi .
isse pehley ke mrs shirazi Faris se kehti ke woh jannat ko apne sath le jaye, jannat khud hi qadam uthaati Range rover ki taraf barh gayi. darwaaza khol kar Princess seat par baithte hi dharam se band kya. seene par bazu bandhe chehre ka rukh khafgi se sheeshe ki taraf mourr liya. faris ki koi bhi baat usne kabhi nahi manni thi. abhi bhi yeh ta-assur qaim karna tha ke wo mrs. Shirazi ki wajah se gaadi mein baithi hai. uske kehnay par ya uski wajah se to bilkul bhi nahi. aur is tamam soorat e haal ko samajte hi faris ke lbon par udaas si muskurahat ubhri.
"Thanks mummy!"
mrs Shirazi ki taraf ka darwaaza khol kar woh andar ko jhuka.
"Sab kuch mujhe hi karna par raha hai. tum bhi kuch karo."
unhone dubi aawaz mein zara sa jhaad diya.
"Excuse karo usse mafi mango, baat karo. mein hargiz nahi chahti tum dono ki ladayi ka assar mere grand child par pare."
andaaz me andaaz mein mohabbat bhari khafgi thi. israar tha, tanbeeh thi, usne kis qader koshish se asbat mein sar hilaya.
"Mein aik baar pehley use tumhari zindagi mein layi thi Faris! ab tum khud laoge."
unhon ne haath daba kar kaha. usne haath pakar kar bosa liya, aik baar phir unhen mamnon nigahon se dekha, phir darwaaza band kar ke aage barh gaya
aqsa jo is tamam arse mein Faris ki dehshat se khirki ki taraf but bani baithi thi. Uske jate hi sukh bhari saans li jhat se apne thele numa college bag se nimko packet nikala.
Aadil Ahmed ne uski taraf ke sheeshe par dastak di. Usne kuch choank kar sar uthaya phir sheesha neeche kiya .
"Aap ke paas aaina hai?" woh pooch raha tha.
"Haan hai, to?" woh itrayi.
"Dekh lijiye."
woh keh kar seat par Birajman huwa. aqsa ne zara herat se usey dekha, phir bag khangal kar aaina nikala. gaadi mein zarkar madham roshni thi, phir bhi mobile nikaal kar flash light on kar ke apni shakal dekhi. kajal dono aankhon ke gird achha khasa phela huwa tha. neela shade bhawo ke neeche atraaf mein, har taraf yun lag raha tha jaisey kisi ne baqaida dokho se aankhon par jarr diye hon. aik lambi si cheekh uske halaq se nikalte nikalte dam toar gayi .
'kisi ne usey bataya kyun nahi?' zehen mein dhamake ho rahe the , is arse mein sab uski yahi shakal dekhte rahay the? woh sharam se pani pani hone lagi.
jhat se tissue nikala aur rone par qaboo paate ragar ragar kar saaf karne lagi. make up ka kajal, mascara, aur liner laga kar woh to bhool hi gayi thi aur Sabra khatoon ke ghar mein daakhil hote hi chehre par thande pani ke chhpakke ke de maare the. 'to bachche is liye mujhe ghour ghour kar dekh rahe they?' maare khafat ke ankhen mitch li.
seat par Birajman Aadil Ahmed back view mirror se uske tasurat mulahiza karta apni hashi kisi had tak daba chuka tha.
âââ