Kabanata 2294

“Saan iyon? Itong templo lang ang alam ko.” Natakot din si Avery sa dami ng tao sa harapan niya.

“Hinanap ko ang mapa bago lumabas. Ang isa pang templo ay halos sampung kilometro ang layo. Ito ay isang mabilis na biyahe.” Kinausap siya ni Elliot, “Bakit hindi ka pumunta sa ibang templo!”

“Masyadong maraming tao. Tinatayang mas marami ang tao sa bundok.” Muling kinabit ni Avery ang kanyang seat belt at nagtanong, “Ano ang pangalan ng templong binanggit mo, hahanapin ko ito sa aking mobile phone.”

Elliot: “G-Temple ang tawag dito.”

“Mukhang narinig ko na ang pangalan ng templong ito.” Binuksan ni Avery ang kanyang telepono at nag-type ng pangalan ng templo sa browser.

Elliot: “Mukhang isang madre.”

Sinuri niya ang templo.

Ang G-Temple ay may kasaysayan ng higit sa 100 taon. Noong una, ang templong ito ay may kasagsagan tulad ng napakasikat na templo na kanilang pupuntahan. Maya-maya, unti-unti itong nag-

iisa at naging madre.

Bukod dito, ang G-Temple ay tumanggap lamang ng mga babaeng pilgrim, na humahantong din sa katotohanan na walang kasing dami ang mga tao doon upang mag-alay ng insenso at manalangin para sa mga pagpapala tulad ng templo ngayon.

“Well, ang G-Temple dati ay napakalaking templo. Nang maglaon, maliban sa pangalan ng templo, nagbago ang lahat ng panloob na kawani. Ito ay isang malaking pagbabago.” Naghanap si Avery ng may-katuturang impormasyon sa Internet, at sinabing Ang templo ay puno ng kuryusidad, “Sa ganitong paraan hindi ko kailangang mag-alala na palihim mong sinusundan ako sa bundok.”

Elliot: “Paano mo nalaman na plano kong palihim na umakyat ng bundok kasama ka?”

“Kailangan mong sumama sa akin, o gusto mo lang lumabas para maglaro?” Pinandilatan siya ni Avery, “Kung maaga pa pagkatapos kong bumaba ng bundok, pwede na tayong maglakad-lakad sa labas.”

Elliot: “Pag-usapan natin ito kapag bumaba ka ng bundok at may lakas! Hindi madaling umakyat ng bundok.”

Avery: “Okay! Maaari din nating hintayin na bumuti ang panahon bago lumabas para mamasyal.”

“Sa tingin mo ba wala akong pinagkaiba sa isang normal na tao?” Tanong ni Elliot na seryoso ang mukha.

Avery: “Natatakot akong mag-panic ka. Kung tutuusin, ang pananatili sa bahay araw-araw ay medyo nakakainip. Kung maganda ang panahon ngayong weekend, isasama namin ang mga bata sa pamimili ng mga paninda para sa Bagong Taon.”

Elliot: “Medyo maaga ba para bumili ng mga paninda para sa Bagong Taon ngayon?”

“Kung hindi, ano? Ang aming pamilya ay kulang sa lahat.” Medyo nagulo si Avery.

Elliot: “Kung gayon makikinig ako sa iyo! Dapat masiyahan ang mga bata sa pamimili ng mga paninda para sa Bagong Taon.”

…

Makalipas ang halos 20 minuto, huminto ang sasakyan sa paanan ng isa pang bundok.

Pagkababa ni Avery sa sasakyan, naghanap muna siya ng restaurant para makapagpahinga si Elliot.

Avery: “Hintayin mo ako dito. Pagbaba ko ng bundok, dito tayo kumain bago umalis.”

“Buweno, ang hamog ay lumilinaw na ngayon.” Tiningnan ni Elliot ang tanawin sa labas at sinabing, “Umakyat ka sa bundok! Bumalik ka dali.

Hihintayin kita dito.”

“Sige.” Lumabas ng restaurant si Avery at ang bodyguard.

Pinagmasdan ni Elliot ang kanyang likod na umalis, at pagkatapos ay ibinalik ang kanyang mga mata.

“Boss, gusto mo bang sumama?” Nanatili sa restaurant ang bodyguard ni Elliot para protektahan si Elliot.

Elliot: “Ano sa tingin mo?”

“Ihahatid kita sa bundok.” Matigas ang mga mata ng bodyguard, at mas matigas ang tono nito.

Elliot: “…”

“Bagaman hindi kita kayang buhatin sa isang hininga, maaari kitang ipagpatuloy paakyat sa bundok pagkatapos ng maikling pahinga. Siguradong kaya kitang buhatin paakyat ng bundok.” Patuloy na inilarawan ng bodyguard ang pagiging posible ng bagay na ito.

Elliot: “Maaari ka pang maghanap ng dalawang tao na magbubuhat sa akin sa bundok, baka mas ligtas.”

Ang bodyguard: “Okay, hahanapin ko na ang maydala!”