Kabanata 2293

Halos hindi nag-alinlangan si Camila: “Kung mayroon kang paraan upang matulungan akong makakuha ng mana mula kay Emilio, tiyak na makakasama kita.”

Norah: “Una sa lahat, hindi ako masyadong busog para mag-panic, kaya gusto kitang tulungan. Maaari kong subukang tulungan kang makakuha ng mas maraming mana hangga’t maaari, ngunit makakakuha tayo ng kalahati ng mana.”

“Anak ka rin ni Travis, kaya mo ipaglaban ang sarili mo?” tanong ni Camila.

Norah: “Oo. Pero hindi ako masyadong manalo. Kung tutuusin, hindi ako nakatira sa tabi ni Travis.”

Camila: “Nakikita ko. Kung gayon, kaya kong mag-apela nang mag-isa, hindi ko kailangan na tulungan mo ako…”

“Hahaha! Sa tingin mo ba ay isang vegetarian si Emilio? Kumuha ka ng abogado, ngunit hindi kukuha ng abogado si Emilio? Napakaraming ari-arian ang nakukuha ni Emilio, maaari siyang kumuha ng pinakamahusay na abogado sa mundo. Siguradong aasa ka sa utak mo, kaya mo bang manalo sa demanda? Kung talagang ganoon ka kalakas, palagi ka bang mapipigilan ni Emilio?” Walang awang tumawa si Norah, “Kung gusto mong lumaban mag-isa, please do it! Makakahanap din ako ng ibang tao. Ang daming Anak ni Travis, dapat may handang makipagtulungan sa akin.”

Nawalan ng tiwala si Camila na matalo.

Tiningnan ni Norah ang kanyang frustrated look at nagpatuloy: “Kung hindi ka naniniwala sa akin, tratuhin mo ako na parang wala akong sinabi. Hintayin mo lang na makontak ka ni Emilio! Tingnan natin kung kailan ka niya hahanapin.”

Camila: “Norah, hindi naman sa hindi ako naniniwala sa iyo. Maaari mong patayin si Travis, na lampas sa inaasahan ko. Ang iyong kakayahan ang pinakamalakas sa lahat ng aming magkakapatid.

Naniniwala ako na kung ipaglalaban mo ang mana, siguradong mananalo ka. Hayaan mo akong mag-

isip tungkol dito! Tignan ko muna kung paano gagawin ang testamento.”

“Oo! Malalaman mo ang sagot bukas.” Isang kuntentong ngiti ang ipinakita ni Norah.

…

Aryadelle.

Pagkatapos mag-almusal ni Avery at Elliot, naglakad si Avery sa pintuan at tiningnan ang lagay ng panahon sa labas.

Hindi masyadong maganda ang panahon ngayon, may mahabang ambon sa labas.

Pagtingin sa puting ambon sa kanyang harapan ay medyo napailing si Avery.

Maaari nilang piliin na lumabas kapag maganda ang panahon.

“Mawawala ang hamog sa tanghali. Kapag ang sasakyan ay nakarating sa paanan ng bundok, maaaring walang hamog.” Kumuha si Elliot ng scarf at ibinalot ito sa kanya, “Tara na!”

Avery: “Magdala ka rin ng scarf!”

“Ayaw mo bang umakyat ng bundok kasama ko?” Sinabi ni Elliot, “Kung papayagan mo akong umakyat sa bundok…”

“Siyempre hindi ako papayag na umakyat ka ng bundok.” Hinawakan ni Avery ang braso niya at lumabas kasama niya, “Maraming restaurant sa paanan ng bundok. Makakahanap ka ng restaurant na matutuluyan doon. Medyo malamig sa labas, wag ka ngang magpahangin ng aircon sa labas.”

Elliot: “Sige.”

Lumabas ang dalawa.

Matapos ang isang oras na biyahe, huminto ang sasakyan sa paanan ng bundok.

Mayroong isang komersyal na paradahan sa lupa na puno ng mga sasakyan.

Sa isang sulyap, may mga taong naghahanda na umakyat sa bundok upang manalangin para sa mga pagpapala.

“Bakit hindi ka magpalit ng templo! Ganun din kahit saan ka magdasal.” Ayaw ni Elliot na magsiksikan si Avery sa napakaraming tao, dahil sa takot sa aksidente. “Mukhang may malapit na templo. Hindi ito gaanong kilala, at dapat mas kaunti ang mga tao.”