Kabanata 1910

Kabanata 1910 “Nag-order ako ng takeout. Malapit na dito.” Napatingin si Elliot sa screen ng phone.

“Pagdating ng takeaway, dalhin mo sa airport para kumain!” Natatakot si Avery na baka huli na ang oras.

Elliot: “Actually, hindi naman natin kailangang magmadali. Maaari naming baguhin ang booking.”

“Hangga’t ang flight ay hindi nakansela, hindi ito mababago.” Hindi na makapaghintay si Avery na pumunta sa Yonroeville, “Elliot, kailangan ko ng resulta. Hindi mahalaga kung si Haze ay buhay o patay. Gusto kong malaman ang resulta sa lalong madaling panahon.”

Elliot: “Ako rin.”

Pagkaraan ng ilang sandali, inihatid na ang takeaway.

Isinakay ng mga bodyguard ang kanilang mga maleta sa kotse, at agad silang sumakay sa kotse.

Umupo ang dalawa sa likurang upuan, at sa masikip na espasyo, partikular na ang awkward ng kapaligiran.

“Wala kang bodyguards?” tanong ni Avery.

Elliot: “Nasa airport na ang bodyguard ko.”

“Naku, akala ko hindi ka nagdala ng bodyguard!” sabi ni Avery.

Elliot: “Kung ayaw mong magdala ako ng bodyguard, edi hindi ako magdadala.”

“Bakit ba palagi kang nag-iiba ng iniisip? Maaari mong hulaan ang sampung kahulugan ng isang salita na bigla kong sinasabi habang naghahanap ng paksa.” pang-aasar ni Avery.

Agad na tinakpan ni Elliot ang kanyang bibig.

“Pumunta ka ba para makipagkita sa mga magulang ni Ben Schaffer sa tanghali?” Naisip ni Avery ang singsing na diyamante mula kay Gwen, “Kumusta ang usapan?”

“To be precise, nagpunta lang ako para kumain.” Pinikit ni Elliot ang kanyang mga mata, tinatamad na sinabi, “Ang kanilang mga gawain ay kanilang sariling mga desisyon. Si Gwen ay hindi tatlong taong gulang na bata, at hindi ko na kailangang pakialaman ang kanyang mga gawain.”

Avery: “Kapatid ka niya kung tutuusin.”

Elliot: “Kung hindi ko siya kapatid, sa tingin mo pupunta ako sa hapunan na ito?”

“Sinabi ba nila kung kailan sila magpapakasal?” Curious na tanong ni Avery, “At ang mga detalye ng kasal, atbp., napag-usapan na ba ninyo ito?”

“Hindi.” Simpleng sagot ni Elliot, “Kumakain ako, at hindi ko narinig ang pinag-uusapan nila. Anong masasabi mo?”

Avery: “Wala kang pakialam sa kasal ni Gwen.”

“The two of them are in a free relationship, what do you want me to care about?” Mahinahong sinabi ni Elliot, “Gusto ko ring alagaan, pero hindi niya ito pinahahalagahan.”

Walang sinabi si Avery.

Natakot si Elliot na baka hindi maintindihan ni Avery na bilang kapatid ni Gwen, wala talaga siyang pakialam, kaya sinabi niyang, “Plano ko siyang bigyan ng halaga bilang dote kapag ikinasal na siya.”

Avery: “Ay…”

Elliot: “Natatakot akong minamaliit siya ng iba.”

Medyo uminit ang pisngi ni Elliot. Hindi siya magsasalita tungkol dito. Wala naman siyang balak na pag-usapan ito ni Gwen. Pero ayaw niyang ma-misunderstand ulit siya ni Avery.

“Actually, wala akong sasabihin kung bibigyan mo ng pera si Gwen o hindi. Hindi mo kailangang kabahan nang husto.” Nakita ni Avery ang pamumula niya at naging hindi komportable, “At saka, hindi naman siguro hihingin ni Gwen ang pera mo. Hindi naman mababa ang kita niya.”

“Kung paano siya kumita ay walang kinalaman sa akin. Siya ay aking kapatid, at ginagawa ko lang ang aking bahagi. Mamumuhay man siya ng maayos o masama, ito ay nakasalalay sa kanyang sariling kapalaran.”

Avery: “Sige.”

Pagdating sa airport, kinuha ng mga bodyguard ang kanilang mga bagahe para mag-check in.

Naghahapunan sina Elliot at Avery sa VIP lounge.

“Diba sabi mo kaninang tanghali ka pang kumain? Akala ko hindi ka makakakain ng hapunan. Ganun na ba kalakas ang gana mo ngayon?” pang-aasar ni Avery sa kanya.

“Kanina pa ako kumakain nito, pero parang jue wax ang lasa. Ngayon ay mayroon na akong magandang gana.” Hindi namula o humihingal si Elliot, tiningnan siya sa mga mata, at sumagot, “Alam ng boyfriend mo na sabay tayong pupunta sa Yonroeville, okay ka lang ba talaga?”

“Natatakot ka ba na matalo ka niya?” Tanong pabalik ni Avery, “Kung natatakot ka, maaari mong piliin na lumayo sa akin.”