Chapter 8: ម្ចាស់ក្សត្រី : វគ្គទី១

'ម្ចាស់ក្សត្រី’

/វគ្គទី១/

ដោយសារតែភាពមិនចុះសម្រុងគ្នារបស់អាណាចក្រខាងលិចនិងខាងកើតបានធ្វើឲ្យប្រជាជនមានការលំបាកនិងវេទនាស្ទើរគ្រប់គ្នា។

ព្រោះតែឃើញថាប្រជាជនមានទុក្ខលំបាកដោយសារតែសង្គ្រាមឥតឈប់ឈរទើបអាណាចក្រខាងលិចបានដាក់លក្ខខណ្ឌថាបើអាណាចក្រខាងកើតយល់ព្រមផ្សះផ្សារដោយឲ្យបុត្រារបស់អាណាចក្រខាងកើតរៀបអភិសេកជាមួយបុត្រីរបស់ទ្រង់ នោះទ្រង់នឹងប្រគល់រាជ្យឲ្យទៅបុត្រាអាណាចក្រខាងកើតគ្រងរាជ្យសម្បិត្តបន្ត

ដោយយល់ឃើញថាខ្លួនគ្មានការខាតបង់ ទើបយល់ព្រមនឹងលាក់ខណ្ឌនោះតែម្ដងទៅ ណាមួយប្រជាជននិងមានសេចក្ដីសុខដូចមុនវិញ។

នៅថ្ងៃអភិសេកដ៏ធំគគ្រឹកគគ្រេងកងរំពងពាសពេញដែនដីអាណាចក្រទាំង២ បុត្រីរបស់អាណាចក្រខាងលិចមានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងព្រោះព្រះនាងពុំធ្លាប់បានឃើញព្រះភក្រ្តរបស់ព្រះរាជបុត្រានោះឡើយ។

ឯព្រះរាជបុត្រាក៏រាងភ័យៗដោយសារតែឮនាម៉ឺននិយាយគ្នាថាព្រះនាងនៃអាណាចក្រខាងលិចមានរូបសម្រស់ស្រស់ស្អាតយ៉ាងខ្លាំង ដោយហេតុតែចង់ឃើញថាតើព្រះនាងនោះមានរូបឆោមស្រស់ស្អាតដូចពួកនាម៉ឺននិយាយនោះក៏អត់ ទើបទ្រង់ចាប់ផ្ដើមអន្ទះសារចង់ឲ្យពិធីចាប់ផ្ដើមឲ្យបានឆាប់ៗនឹងអាលបានឃើញព្រះនាងដែលជាអនាគតព្រះមហេសីរបស់ទ្រង់មិនប៉ុន្មាននាទីទៀតទេ

ព្រះនាងបានគ្របមុខដោយស្បៃពណ៌ក្រហមថែមទាំងពាំងក្រណាត់បំបាំងមុខបន្ថែមទៀត នៅដោយសារតែព្រះនាងមិនហ៊ានបើកមុខនៅសាលពិធីឡើយ ។ នៅពេលចប់កម្មវិធី យប់នៃការផ្សំដំណេករវាងព្រះរាជបុត្រានិងព្រះនាងក៏បានចូលមកដល់......

ព្រះរាជបុត្រា “តើម្ចាស់អូនព្រមឲ្យបងដោះស្បៃមុខ

នោះចេញបានឬនៅ?”ដោយសារតែឃើញមហេសីនៅស្ងៀមៗហាក់ដូចជាមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងការផ្សំដំណេករបស់ខ្លួនសោះ

ព្រះនាង“ខ្ញុំម្ចាស់~~~នឹងដោះចេញតែសូមព្រះរាជបុត្រយាងទៅអាងទឹកមុនខ្ញុំម្ចាស់សិនទៅពរម្ចាស់”ព្រះនាងបានតបទៅទ្រង់ដោយសម្ដីផ្អែម ស្រទន់រឹតធ្វើឲ្យរាជបុត្រកាន់តែចង់ឃើញភក្រ្តរបស់ព្រះនាងខ្លាំងឡើង

តែទោះជាយ៉ាងណាព្រះអង្គនៅតែធ្វើធម្មតាហាក់ដូចជាមិនខ្វល់ខ្វាយ

“ល្អណាស់ អញ្ចឹងបងសុំទៅមុនហើយ”ពោលរួចទ្រង់ក៏យាងទៅអាងទឹកដែលនៅខាងក្រៅបន្ទប់នោះមុនព្រះនាងទៅ

ឯព្រះនាងមានអារម្មណ៍ថារាងសប្បាយអរបន្តិចដោយសារតែព្រះរាជបុត្រមានរូបរាងស្រស់សង្ហារខ្លាំងណាស់ ហើយព្រះនាងក៏ចាប់ផ្ដើមដោះស្បៃដែលគ្របនោះចេញព្រមជាមួយក្រណាត់ដែលបាំងមុខនោះចេញ រូបសម្រស់របស់ព្រះនាងគឺពិតដូចដែលពួកនាម៉ឺននិយាយពិតមែន។

ព្រះនាងយកដៃសើយរ៉ូបដែលបំពាក់លើរាងកាយតូចស្ដើងរបស់ព្រះនាងចេញទុកសាល់តែក្រណាត់សស្ដើងល្ហៀកដែលគ្របដណ្ដប់បិទបាំងរាងកាយ។

ដំណើរល្វតល្វន់បានដើរចេញពីបន្ទប់ដើម្បីទៅអាងទឹកតាមការសន្យាមុននេះ!!!

សម្លេងទឹកបានលាន់ឡើងដូចមានមនុស្សលុកលុយចូលក្នុងអញ្ចឹង ដោយសារសម្លេងនេះបានធ្វើឲ្យព្រះរាជបុត្រាបើកភ្នែកសន្សឹមៗឡើងមក ក៏ឃើញនារីស្រស់ស្អាតម្នាក់ដែលទ្រង់ពុំធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក។

“នេះ????ជាព្រះមហេសីមែនទេ?”ព្រះរាជបុត្រាបានបន្លឺសំណួរទ្រង់ឡើងមកជាមួយអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង

“តើព្រះរាជបុត្រគិតថាជាស្នំរបស់ទ្រង់ឬ?បើមិនមែនជាមហេសីរបស់ទ្រង់តើទ្រង់នឹងរំភើបញាប់ញ័រដែរឬទេ?”ព្រះនាងដូចរាងចង់រករឿងព្រះរាជបុត្រហើយតើនៀក៎

“ទេ បងមិនចង់មានន័យចឹងទេ គឺព្រោះតែទើបឃើញមហេសីជាលើកដំបូងទៅវិញទេ”ទ្រង់មិនជឿទេថាព្រះនាងស្រស់ស្អាតបែបនេះ គ្រាន់តែឮបែបនេះហើយព្រះនាងសើចបន្តិចដោយមិនអាចទប់សំណើចបាន

“ទ្រង់ពិតជាកំប្លែងណាស់~មិននឹកស្មានថាសម្រស់របស់ខ្ញុំម្ចាស់មានឥទ្ធិពលដល់ទ្រង់បែបនេះសោះ”

ព្រះនាងឈានជើងចូលក្បែរព្រះរាជបុត្រជិតទៅៗឯឈុតសស្ដើងល្ហៀកក៏បានសើមជោកបណ្ដាលឲ្យឃើញភាពស្រស់ស្អាតរបស់ព្រះនាងយ៉ាងជាក់ច្បាស់

ព្រះរាជបុត្រឃើញបែបនេះហើយក៏លេបទឹកមាត់ក្អឹកៗ កម្ដៅក្នុងខ្លួនរបស់ក៏ឡើងស្រឺតៗតែម្ដង។

ទឹកក្នុងអាងស្រោបទៅដោយស្រទាប់ផ្កាជាច្រើនចម្រុះគ្នាដូច្នេះហើយយើងមិនអាចមើលឃើញផ្ទៃទឹកខាងក្នុងនោះទេ រយៈកំពស់ទឹកគឺត្រឹមកព្រះរាជបុត្រតែសម្រាប់ព្រះនាងគឺលិចក្បាលទៅទៀត ទើបព្រះនាងត្រូវព្រះរាជបុត្រចាប់ទាញយកមកក្រសោបតែម្ដង ។

គ្រាន់តែព្រះរាជបុត្រទាញដៃព្រះនាងហើយឱបយ៉ាងណែននោះ សម្លេងបេះដូងលូតដុកដាក់ៗព្រមគ្នា បបូរមាត់ក៏កាន់តែកៀកទៅៗរហូតដល់ចំហាយខ្យល់ក្ដៅអ៊ុនបានភាយមកផ្ទៃមុខទ្រង់ទាំងពីរ~~~

អ៊ុប~~~

ព្រះរាជបុត្រឆ្មក់ថើបយកបបូរមាត់ក្រហមព្រឺងដែលមិនទាន់រលុបនោះយ៉ាងរហ័ស ឯដៃរបស់ទ្រង់ក៏ទាញក្រណាត់ស្ដើងពីព្រះនាងចេញហើយបោះទៅម្ខាងទៀត ដើមទ្រូងណែនក្លំត្រូវបានព្រះរាជបុត្រថើបបោសអង្អែលយ៉ាងជក់ចិត្ត ។

“អ្ហឺស~~~”ដោយសារតែទប់ភាពស្រើបស្រាលនេះមិនបានព្រះនាងបានបញ្ចេញសម្លេងថ្ងូរធ្វើឲ្យព្រះរាជបុត្រលួចញញឹមយ៉ាងពេញចិត្ត

ជើងទាំងពីររបស់ព្រះនាងបានទាក់នឹងចង្កេះរបស់ទ្រង់ឯដៃក៏តោងកទ្រង់ជាប់ ព្រះរាជបុត្រឱបក្រសោបរាងកាយតូចស្ដើងព្រះនាងឡើងមកខាងលើរួចដើរទៅបន្ទប់ធំទូលាយដែលរៀបចំសម្រាប់ការផ្សំដំណេករបស់ទ្រង់នោះវិញ។

ភឹប~~~សម្លេងរាងកាយព្រះនាងដែលត្រូវបានបោះទៅលើគ្រែដែលមានពូលទន់ស្ដើង(អធ្យាស្រ័យនៅសម័យមុនមិនដឹងជាមានពូកឬក៏អត់ទេ តែឧបកិច្ចសិនចុះ)

“ព្រះរាជបុត្រ~~~”ព្រះនាងរាងបញ្ចេញសម្លេងល្វើយៗអឹមអៀនៗដោយសារតែព្រះរាជបុត្រគិតតែពីសម្លឹងមិនព្រិច

“ម្ចាស់អូនពិតជាស្អាតណាស់”ព្រះរាជបុត្រនិយាយ

ទាំងញញឹមមិនឈប់អត់សរសើរមិនបាននៅពេលដែលសម្រស់ព្រះនាងឆក់យកបេះដូងទ្រង់អស់បាត់

“ព្រះរាជបុត្រ តើសម្លឹងខ្ញុំម្ចាស់ដល់ណាទៀត?”ព្រះនាងទាញក្រណាត់មកគ្របបិទបាំងរាងកាយអាក្រាតដែលនៅកណ្ដាលវាលនោះព្រោះពិតជាគួរឲ្យខ្មាស់ខ្លាំងណាស់

ព្រះរាជបុត្រឮហើយក៏ហក់ទៅក្រញិចស្រីក្រមុំតូចនោះតែម្ដងទៅ......អាវុធប្រល័យលោកបានលឹបចូលក្នុងខ្លួនព្រះនាងបន្តិចម្ដងៗរហូតដល់កប់ជ្រៅ

“អ្ហឹក~”ព្រះនាងខ្ញាំក្រណាត់ជំនួសឲ្យការស្រែកថ្ងូរតែព្រះរាជបុត្រក៏សាប់លឿនទៅៗមិនខ្វល់ខ្វាយពីការឈឺចាប់អ្នកខាងក្រោមឡើយ។

“អ្ហឺស~~~អ្ហាស៎~~~អា~~~”

“អាស៎~~~អ្ហឺស~~អ្ហា~~”

រំលងយូរទៅៗការបង្កាតភ្លើងសង្គ្រាមនៅមិនទាន់បញ្ចប់ឡើយ!!!

“ព្រះ~~រាជបុត្រ~~ប~បាន~បានហើយ”ព្រះនាងមិនអាចបន្តទៀតបានទេ ព្រោះនេះជាលើកដំបូងហើយបើលេងធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះស្លាប់មិនខាន

“តែបន្តិចទៀតទេ”ព្រះរាជបុត្រញញឹមដាក់ព្រះនាងមុននឹងលើកព្រះនាងទៅក្បែរចន្លោះទ្វារបង្អួចហើយក៏ស៊កអាវុធពីក្រោយហើយឱបកាយដ៏ក្រអូបស្ទើរតែមិនអាចប្រលែងទៅណាបាន

ខ្យល់បក់តិចៗជាមួយបរិយាកាសក៏ក្ដៅគគុកមួយនេះពិតជារ៉ូមេនទិកខ្លាំងបំផុតសម្រាប់ដៃគូរដ៏សាកសមមួយនេះ។

~នៅពេលដែលពេលយប់បានបញ្ចប់ដោយព្រះចន្ទ ព្រះអាទិត្យក៏បានរះជំនួសវិញម្ដង ព្រះនាងកំពុងគេងលង់លក់ក្នុងរង្វង់ដៃព្រះរាជបុត្រនៅមិនទាន់ដឹងខ្លួននៅឡើយទេ ឯរាជបុត្រក៏បានដឹងខ្លួនមុនហើយក៏ញញឹមមើលវង់ភក្ត្រដ៏គួរឲ្យចាប់ចិត្ត

ព្រះរាជបុត្របានក្រោកឡើងដើម្បីទៅជម្រះរាងកាយតែក៏ប្រទះនឹងអ្វីម្យ៉ាងដែលធ្វើឲ្យទ្រង់ញញឹមឡើង!

នោះគឺជាវត្ថុរាវដែលមានពណ៍ក្រហមឆ្អិន នេះបញ្ជាក់ហើយថាព្រះនាងម្នាក់នេះជាកម្មសិទ្ធរបស់ទ្រង់តែម្នាក់គត់ នៅពេលបានបំផ្លាញភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះនាងហើយតើទ្រង់នឹងស្រឡាញ់ព្រះនាងខ្លាំងជាងមុនឬអត់?

រំលងទៅ៣ថ្ងៃការផ្ទេររាជ្យក៏បានមកដល់ ដោយព្រះរាជបុត្រា គីម ថេហ្យុង និង ម្ចាស់ក្សត្រីចន ជុងហ្គុកក្លាយជាស្ដេចនិងម្ចាស់ក្សត្រីពេញសិទ្ធិនៅអាណាចក្រខាងលិចតាមការសន្យា។

ថ្ងៃត្រង់ការជួបជុំខ្សែររាជវង្សក៏បានបញ្ចប់ ថេហ្យុងបាននាំមហេសីមកក្រសាលឬទស្សនៈនៅអាណាចក្រខាងកើតមវិញម្ដង ដោយមានរទេះធំនិងប្រដាប់ដោយរបស់មានតម្លៃដែលបង្ហាញថានេះជាខ្សែរស្ដេច។

នៅលើរទេះមានតែស្ដេចនិងម្ចាស់ក្សត្រីតែពីរអង្គគត់រួមជាមួយអ្នកបរទេសម្នាក់ជាអ្នកនាំដំណើរសេះ

កំពុងតែទោទន់ជាមួយទេសភាពព្រៃភ្នំតាមផ្លូវ ព្រះអង្គបានឱបចង្កេះម្ចាស់ក្សត្រីថែមទាំងថើមញក់ញីគល់កសខ្ចីឥតឈប់ឈរទោះជាព្រះនាងហាមយ៉ាងណាក៏ដោយ

“ព្រះអង្គកុំអីណា ចាំដល់វាំងទៅ”ព្រះនាងស្ដីនៅពេលព្រះអង្គហាក់គ្រប់គ្រងអារម្មណ៍មិនបាន

ជំនួសឲ្យការឆ្លើយតបព្រះអង្គក៏មកបំបិទមាត់ព្រះនាងដោយស្នាមថើបដ៏ផ្អែមល្ហែមបំផុត ដៃព្រះនាងក៏ទម្លាក់ក្រណាត់វាំងននហើយក៏តបស្នងព្រះអង្គវិញយ៉ាងរោលរាល

ព្រះអង្គលូកដៃចូលក្រោមប្រឡោះជើងព្រះនាងហើយក៏ស៊កម្រាមដៃទាំងបីចូលហើយធ្វើចលនាទៅមកៗ ឯដៃម្ខាងទៀតចាប់ក្រសោបស្មាព្រះនាង  ដោយខ្លាចថាព្រះនាងភ្លាត់សម្លេងថ្ងូរឮចេញមកព្រះអង្គក៏ថើបបន្លប់ព្រះនាងទៅ

បន្ទាប់ពីរួចរាល់ហើយក៏.....

“ដល់វេណអូនហើយម្ចាស់អូន”និយាយចប់ព្រះអង្គសម្រាតផ្នែកខាងក្រោមចេញហើយក៏ឲ្យមហេសីព្រះអង្គដាក់វាចូលមាត់

ព្រះនាងក៏ធ្វើតាមការសំណូមពរព្រះអង្គរហូតដល់ទទួលបានទឹកសខាប់ពេញមាត់ រួចក៏ចាប់ផ្ដើមបន្តបេសកកម្មនោះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់......

ទម្រាំមកដល់អាណាចក្រខាងកើតម្ចាស់ក្សត្រីក៏លង់លក់តាំងពីពេលណាក៏មិនដឹង ហើយដឹងខ្លួនក៏នៅក្នុងដំណាក់ធំមួយទៅហើយ

“ម្ចាស់អូនក្រោយហើយឬ?”ព្រះអង្គសួរដោយបារម្ភព្រោះមើលទៅមហេសីទ្រង់ដូចជាល្វើយ

“ខ្ញុំម្ចាស់មិនអីទេ នេះយើងមកដល់អាណាចក្រខាងកើតហើយឬ?”ព្រះនាងសួរដោយងឿងឆ្ងល់

“គឺមែនហើយទើបមកដល់មួយសន្ទុះទេ ម្ចាស់អូនសម្រាកសិនចុះព្រោះពេលនេះបងត្រូវទៅធ្វើកិច្ចការខ្លះសិន”ព្រះអង្គក៏ដាក់ព្រះនាងឲ្យសម្រាកយកកម្លាំងសិនហើយក៏ដើរចេញទៅយ៉ាងស្ងាត់ស្ងៀមទៅក្រៅដំណាក់បាត់

មកដល់ខាងក្រៅដំណាក់ព្រះអង្គក៏ដឹងស្រីនារីម្នាក់មកខាងក្រោយ ហើយក៏និយាយគ្នាដូចជាមិនស្រួលទេ!!!

ថេហ្យុង“ពេលនេះយើងរៀបអភិសេកហើយ ម្ចាស់ក្សត្រីរបស់យើងក៏យាងមកដែរ ហើយឈប់រវីរវល់ជាមួយយើងទៀតឮទេ?”

“តើទ្រង់បំភ្លេចគ្រប់យ៉ាងចោលឬ?”ស្រីតូចម្នាក់នោះប្រហែលជាអ្នកបម្រើនៅក្នុងវាំងនេះជាមិនខាន

ថេហ្យុង“នេះនាងព្រហើនចង់ទាមទារអ្វីឬ?នាងដឹងទេថាយើងជានរណា?ជាបុត្រានៃអាណាចក្រខាងកើតហើយក៏ជាស្ដេចនៃអាណាចក្រខាងលិចដែរ ម្ចាស់ក្សត្រីរបស់យើងគឺមានតែម្នាក់គត់ គឺ ចន ជុងហ្គុក”ព្រះអង្គឈរនិយាយទៅនាងដោយមិនខ្វល់ពីការយំសោករបស់របស់នាងសូម្បីតែបន្តិច!!!!

សរសេរដោយ : TAEKU

នេះជាប្រលោមលោកខ្នាតខ្លី មានឈុត១៨+ច្រើនគួរសមហើយក៏សូមទោសរាល់ពាក្យពេចន៍មិនសមរម្យនូវប្រការណាមួយដែលកើតមានឡើងដោយអចេតនា។