Chapter 41: Part 14{Z}

နှလုံးသားထက်က လက်တစ်စုံ (Completed)Words: 19842

လမ္းက တျဖည္းျဖည္း ၾကမ္းလာေသာေၾကာင့္ ကားစီးရသည္မွာလည္း ၿငိမ့္ေညာင္းမႈမရွိ။ ခ်ိဳင့္ ခလုတ္တို႔ႏွင့္ တိုက္ေသာေၾကာင့္ ဟို ယိမ္း ဒီယိုင္ျဖင့္ စေကာ္ေပၚက ဇီးသီးမ်ား လွိမ့္ သလို ပင္ လိုက္ပါ လာခဲ့ၾကသည္။ပုသိမ္ႀကီးၿမိဳ႕နယ္ မင္းကန္ေက်း႐ြာ အုပ္စု ဘိုင္ဘင္ ႐ြာ အနီးတြင္ ေရွ႕ ခရီးဆက္ ဖို႔လမ္းအေတာ္ ၾကမ္းေသာေၾကာင့္ ကားကို ထိုေနရာတြင္ ရပ္နားခဲ့ရၿပီး

မုန႔္ထုပ္ ေရဘူး မ်ား ကိုယ္စီယူကာ

ေရွ႕ သို႔ေျခက်င္ ခရီးဆက္ခဲ့ရသည္။

တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးေသာ အရပ္ေဒသ ျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ဘိုင္ဘင္ေက်း႐ြာ ရွိ ေဒသခံမ်ားအား လမ္းေမး ၿပီး ေတာင္ေပၚသို႔တက္ခဲ့ၾကသည္။အားလုံး က ေတာင္တက္ရန္ တက္ႂကြေနသေလာက္တစ္ခါမွေတာင္တက္ အေတြ႕အႀကဳံ မရွိေသာ မာန္ကမူ ဘိုင္ဘင္ေရတံခြန္သို႔ေရာက္ရန္ ေတာင္ 2လုံး ေက်ာ္ျဖတ္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘုရားတ ေနရသည္။ ေက်း႐ြာမေရာက္ ခင္ ေတာင္ကုန္းေသးေသးေလးကို တက္ရစဥ္တုန္းကလည္း အနည္းငယ္ မက္ေစာက္ေသာေၾကာင့္သူတစ္ေယာက္တည္း တေဟာေဟာျဖစ္ေနရသည္မွာ ဓာတ္ပုံပင္ မဆြဲႏိုင္အား။ အျခားသူမ်ားကေတာ့ စိမ္းညိဳ႕ေနေသာ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ား ပတ္ပတ္လည္ ဝိုင္းေနသည္ ကို ေနာက္ခံထားကာ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ေနသည္မွာ အၿပိဳင္အဆိုင္ပင္။

6နာရီေလာက္ စထြက္ခဲ့ေသာ္လည္း လမ္းတြင္ မနက္စာ ဝင္စားရသည္ ကတစ္ေၾကာင္း လမ္းမွားခဲ့သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ေဒသခံ မ်ားကို လမ္း ေမးသြားရသည္က တစ္ေၾကာင္း ေက်း႐ြာကို ေရာက္ေတာ့ 9:00ပင္ရွိေနၿပီ။ မိုးရာသီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ အနည္းငယ္ အုံ႔မႈိင္းေနေသာေၾကာင့္ ခါတိုင္းေန႔ထက္သို႔ေန မပူ။

ေဘးပတ္ဝန္းက်င္သည္ လည္း သစ္ပင္ ႀကီး

သစ္ပင္ငယ္ မ်ားနဲ႔ စိမ္းစို အုံ႔ဆိုင္း လွပေနသည္။ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ ေတာလမ္းသြယ္ၾကားထဲတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ရေသာေၾကာင့္ တကယ္ ေတာထဲသို႔ေရာက္ေနသလိုပင္။ အားလုံးက စကားတေျပာေျပာျဖင့္သြားေနၾကေသာ္လည္း ေနရဲမာန္တစ္ေယာက္ ေႁမြသားရဲ တိရစာၦန္ မ်ားကို ေၾကာက္တတ္သူမို႔ ျမက္ပင္ မ်ားၾကားထဲသို႔ ေျခလွမ္းလွမ္း တိုင္း သတိထားေနရသည့္အတြက္ စကားတစ္ခြန္းပင္ မဟႏိုင္အား ။

ေန႔လည္ 11ခြဲပင္ ရွိေခ်ၿပီ။ ဘိုင္ဘင္ေရတံခြန္ သို႔မေရာက္ႏိုင္အား။ ေတာလည္းတျဖည္းျဖည္း နက္သထက္နက္လာသည္။

အနားယူလိုက္ မုန႔္စားလိုက္ ခရီးဆက္ႏွင္ လိုက္ျဖင့္ ေတာင္ေပၚသို႔ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ခ်ီတက္ခဲ့ရသည္။

ေနရဲမာန္ မွလြဲ၍ က်န္တဲ့ေယာက်ာ္းေလး

သုံးေယာက္မွာ ေက်ာက္တုံးႀကီးမ်ားေပၚသို႔

ေက်ာ္ရာတြင္ လႊားခနဲ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္လိုပင္ ေပါ့ပါးသြက္လက္ စြာ ေတာင္တက္ေနသည္။ေနရဲမာန္မွာမူ အခုမွ ေတာင္စတက္ဖူးတာမို႔  အေမာဒဏ္မခံႏိုင္သည့္အတြက္ က်န္တဲ့ သူမ်ားက သူအား ဝိုင္းၿပီး ဂ႐ုစိုက္ရသည့္အျဖစ္ ။

ခရီးမထြက္မီည က မာန္တစ္ေယာက္ ေတာင္တက္သည့္အခါ ခႏၶာကိုယ္ ေသးလွေသာ မင္းမခ အား သူ႔လက္ ကမ္းေပး၍တက္မည္ေပါ့ သူက အေရွ႕ ကေန မင္းမခ လက္အားဆြဲၿပီး ဦးေဆာင္မည္ စသျဖင့္ စိတ္ကူး ယဥ္ခဲ့ရသည္။ ယခု ေတာ့ စိတ္ကူးနဲ႔လက္ေတြ႕တျခားစီ။

မင္းမခ က သူ႔လက္ကို ဆြဲကာ ေရွ႕မွ ဦးေဆာင္ရသည့္ အျဖစ္😢။ မာန္မွာမူ သူရဲ႕ ေတာင့္တင္း က်စ္လ်စ္ေသာ body structure ကိုမွ အားမနာ ။ လွ်ာ တစ္လစ္ ျဖင့္ေဟာ ဟဲစိုက္ကာ မင္းမခ လက္အားဆြဲကိုင္ၿပီး ကေလးေလး

တစ္ေယာက္လို အေနာက္ကေန လိုက္ခဲ့ရ

သည္။ထိုမွ်သာမက အဖြဲ႕ထဲတြင္ အညည္းညဴဆုံးလူသားကို ျပပါဟုဆိုလွ်င္ ေနရဲမာန္ပင္။ ေယာက်ာ္း မတန္မဲ့ ေနရဲမာန္ ညည္းညဴ သေလာက္ အျခားသူမ်ားကေတာ့

ေအးေအးေဆးေဆးျဖင့္ မုန႔္စားရင္း စကား

ေျပာရင္း တက္ခဲ့ၾကသည္။

ေနရဲမာန္ တစ္ေယာက္ ေနာက္တစ္ခါ ေတာင္တက္ ခရီးစဥ္ ဆိုလွ်င္ ဘယ္ေတာ့မွ မလိုက္ေတာ့ ဟု စိတ္ကို ဒုံးဒုံးခ် မိေတာ့သည္။

မင္းမခ ေပါ့ပါးသြက္လက္သေလာက္ ေနရဲမာန္ရဲ႕ ေျခလွမ္းမ်ားမွာမူခဲဆြဲထားသလား

ေအာက္ေမ့ရသည္။ေလးလံေနသည္။

က်ယ္ျပန႔္ေသာ နဖူးထက္မွာလည္း ေခြၽးမ်ား

စို႔ေနေသာ္လည္း ေနရဲမာန္ မသုတ္ႏိုင္အား။

မာန္ရဲ႕ အေမာစို႔ေနသည့္ ပုံစံကို မင္းမခ

ရယ္ ခ်င္သည့္ မ်က္ႏွာပိုး ကို မနည္းသတ္ထားရသည္။

''အကို ပင္ပန္းတဲ့ဒဏ္ မခံႏိုင္တဲ့ပုံဘဲ။ အစ္ကို မ်က္ႏွာလည္း ေခြၽးသီးေတြႀကီးဘဲ''

မင္းမခ ၿပဳံးစိစိျဖင့္ တစ္ရႈးတစ္႐ြက္ကို ေနရဲမာန္အား ကမ္းေပးလိုက္သည္။ မင္းမခရဲ႕ ခနဲ႔လိုက္ေသာ စကားေၾကာင့္ မာန္ ခအား စူးခနဲတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ကမ္းလွမ္းေသာ tissue ကို စြတ္ခနဲ ဆြဲယူကာ

''မင္းတို႔ ဘိုင္ဘင္ ေရတံခြန္ မေရာက္ေသးဘူးလားကြ!!ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ ေျပာေတာ့ ေတာင္ႏွစ္လုံး။ အခုေတာင္ ဘယ္ႏွစ္လုံး ေတာင္ ျဖတ္ၿပီးၿပီလဲမသိဘူး။ ''

ေခြၽးစက္မ်ား တြဲလြဲခိုေနေသာ နဖူးျပင္ကို tissue ျဖင့္သုတ္ကာ ညည္းညဴ လိုက္သည္။

''ေရာက္ေတာ့မွာ ပါ။ ေရသံေတြေတာင္ ၾကား

ေနရၿပီ''

ေတာထဲက ေရသံလား ေလတိုက္သံလားမသဲကြဲ မင္းမခနားထဲတြင္ ၾကားသည့္အရာကို

ေရသံဟု ေျပာကာ မာန္ စိတ္မပ်က္ေစရန္

''မေရာက္ေသးဘူးလား''ဟု ေမးတိုင္း

''ေရာက္ေတာ့မွာပါ ''ဟုေသာ စကားကို

ထပ္တလဲလဲေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးရင္း ခရီးဆက္ခဲ့ၾကသည္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သစ္ေတာနက္ႀကီးထဲက

paradise သဖြယ္ျဖစ္ေနသည့္ စိမ္းလဲ့ၾကည္

ျပာေနေသာ ဘိုင္ဘင္ ေရတံခြန္ သို႔ေရာက္ရွိ ခဲ့ေပၿပီ။ ေရတံခြန္က ႏွစ္ဆင့္ သဖြယ္ျဖစ္ေနေသာ ေၾကာင့္ တစ္သြင္သြင္စီးဆင္းေနေသာေရသံ မ်ားမွာ တိတ္ဆိတ္ ေသာ

ပတ္ဝန္းက်င္ ကို ၿဖိဳခြဲေနသည္။

''ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေရာက္ၿပီကြ ေရး . . .''

travel destination ေအာင္ျမင္သြားေသာ

ေၾကာင့္ မင္းမခ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ အတူ

ေႂကြးေၾကာ္ ရင္း စီးထားေသာ sneakersကို

ခြၽတ္ၿပီး ေရထဲသို႔ ေျခသလုံး ျမႇဳပ္သည္အထိ

ေျပးဆင္းသြားကာ ေရမ်ားကို ေျချဖင့္ ကန္ကာ ေဆာ့ေနသည္။

ေနရဲမာန္ကမူ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အနီးရွိ ေက်ာက္တုံးတစ္တုံးေပၚသို႔ ထိုင္ခ်ကာ အနားယူ အပန္းေျဖ ေနသည္။လက္ပတ္နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ 12:30ေနၿပီ။ ေရတံခြန္ ေရာက္သည့္အခ်ိန္ လာေရာက္ လည္ပတ္သည့္ အဖြဲ႕သိပ္မရွိ။ ေဝးလံေခါင္သီေသာ အရပ္ေဒသတြင္ တည္ရွိေသာ ေၾကာင့္ပင္။ သူတို႔ကဲ့သို႔အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕သာ ရွိေနသည္။ထို တစ္ဖြဲ႕လည္း ေရကစားၿပီး ၍ျပန္ရန္ ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။

''ေဟ့ေကာင္ ဟို အေပၚမွာ ေရကစား လို႔

ရတယ္ထင္တယ္။ ဟိုက လူေတြေတာင္

ေရကစားၿပီးလို႔ ျပန္ဆင္းလာတာ။ ငါ အေပၚကို တစ္ခ်က္သြားၾကည့္ လိုက္အုံးမယ္''

မ်ိဳးျမင့္ အေပၚကို လက္ညႇိဳးထိုးျပၿပီး အေပၚထပ္သို႔ တံတား သဖြယ္ ေထာင္ထားေသာ မတ္ေစာက္ေသာ သစ္ပင္ ပင္စည္ ကေနတစ္ဆင့္ ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္ ကဲ့သို႔ ေပါ့ပါးသြက္လက္စြာ အေၾကာက္အလန႔္မရွိ တက္သြားသည္။

''ok တယ္။ အေပၚထပ္ က ပိုလွတယ္။ ျမန္ျမန္ တက္လာခဲ့ၾက ။ ဒီမွာ ေရကစားရေအာင္။ မိန္းကေလးေတြ ဟို အဖြဲ႕ ဆင္းသြားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကေန တက္လာခဲ့ၾက။ ''

အေပၚမွ ေအာ္ေျပာေနေသာ မ်ိဳး ျမင့္ အသံကိုၾကားေတာ့ ေဟမာန္ က ေက်ာက္တုံးေပၚမွာ ထိုင္အနားယူရင္း လက္ကို ေထာင္ကာ'' ok ''ပုံစံ လုပ္ျပၿပီး

''ကဲအေပၚကို သြားရေအာင္ ကေလးေတြ ။

ဖိနိပ္ေတြကို ဒီမွာ ခြၽတ္ခဲ့ လိုက္မယ္ ''

sneakerမ်ားကို ခြၽတ္ၿပီး လြယ္ အိတ္ ကိုယ္စီ လြယ္ကာ အေပၚသို႔တက္ရန္ ျပင္ေနစဥ္ ဟိန္းထက္ က

''အမတို႔ဟို ဘက္ကေန တက္သြားလိုက္။

က်ေနာ္ဒီပင္စည္ ကေန တက္သြားလိုက္မယ္ ''

ေျပာၿပီး ပင္စည္ ကို တက္ရန္ ေျခလွမ္းေနစဥ္

''အကို ဟိန္းထက္ ခဏေစာင့္အုံး ။

က်ေနာ္လည္း တက္မယ္ ''

မင္းမခ ျပာျပာယာယာ ျဖင့္ ေျမျပင္ေပၚတြင္ ထားထားေသာ သူ႔လြယ္အိတ္ကို ေကာက္လြယ္လိုက္သည္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမေလးမ်ားနဲ႔ေဟမာန္တို႔က

''မျဖစ္ဘူး ခ။ အႏၲရာယ္မ်ားတယ္ ''

''မင္းမခ နင္ ေရလည္း မကူးတတ္ဘဲနဲ႔။ ေရညႇိေတြနဲ႔။ မေတာ္လို႔ ေခ်ာ္ၿပီး ေရထဲျပဳတ္က် သြားရင္ ဒုကၡ။ ငါတို႔နဲ႔ဟို ဘက္ လမ္းကေန တက္စမ္းပါဟာ ''

စိုးရိမ္တႀကီး ျဖင့္ေျပာေနၾကသည္။

'' အကို မ်ိဳးျမင့္ေတာင္ ဒီအတိုင္းတက္သြားတာဘဲႀကီးကိုး ။ ၿပီးေတာ့ အကို ဟိန္းထက္လည္း ပါေနတာဘဲ ။ မစိုးရိမ္နဲ႔ Ok ''

လက္ကေလးကို ok ပုံစံ လုပ္ျပၿပီး တစ္ဘက္

သို႔ လွည့္လိုက္ စဥ္ ႐ုတ္တရက္ လက္ကို တင္းတင္းက်ပ္ေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ေသာ အထိ အေတြ႕ေၾကာင့္ မင္းမခ ျပန္လွည့္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ေနရဲမာန္ သူအား မတက္ေစခ်င္ေသာ အမူအရာျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ကာ

''ဒီကေန မတက္နဲ႔။ အႏၲရာယ္မ်ားတယ္။လာခဲ့ ငါတို႔နဲ႔အတူ''

ေလသံခပ္မာမာ ျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။

ဟိန္းထက္ က ပင္စည္ တန္းတြင္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္လ်က္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အျဖစ္ကို ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္ လို ၾကည့္ေနဆဲ။ သူတို႔လိုပင္ ေကာင္မေလးမ်ားလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း။

မင္းမခကေတာ့ မာန္ လက္ကို ျဖဳတ္ ခ်လိုက္ၿပီး

''မရဘူး တက္မွာဘဲ။ ''

ႏႈတ္ခမ္းေလး စူကာ ေျပာၿပီး ပင္စည္ ေပၚသို႔

တက္သြားသည္။

ဟိန္းထက္ ရဲ႕ လက္ကို ကိုင္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တက္သြားေသာ မင္းမခ အား ၾကည့္ၿပီး ေအာက္ ကေန ရပ္ၾကည့္ေနေသာ မာန္ ရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ သူ႔စကားအေလးမထားသည့္အတြက္ လူကလည္း ေမာသည့္အျပင္ ထိုကေလးေၾကာင့္ ေဒါသလည္းျဖစ္။

ဒီေကာင္ေလး ဘာေတြမ်ား သတၱိေကာင္းေနရတာလဲ?

မာန္ေတာင္ မတက္ရဲေသာ ထို ပင္စည္ကို ထို ေကာင္ေလးကေတာ့ တျခားသူရဲ႕ လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆးတက္သြား

သည္ ။

မာန္စိတ္ထဲတြင္ မာန္ လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထား

ေသာ ဟိန္းထက္ကိုလည္း မေက်နပ္ မင္းမခကို လည္းအလို မက် သည့္ ေအးစက္ေသာ

အၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။ မေတာ္လို႔ ျပဳတ္က် သြားရင္ စိုးရိမ္ေနမႈေၾကာင့္လည္း ပါသည္။

''ကဲကဲ လာလာ သြားမယ္''

ေနရဲမာန္ သဝန္တိုေနသည္ဆိုတာကို သိေသာ

အမျဖစ္သူ ေဟမာန္ ကေတာ့ မသိမသာ တစ္ခ်က္ ခိုးၿပဳံး လိုက္ၿပီး အေပၚအဆင့္သို႔တက္ခဲ့ၾကသည္။

~~~~~~~~~~~