Kabanata 759

Kabanata 759 Gusto na rin ni Avery na bumalik sa trabaho, ngunit hindi pa rin gumagaling ang kanyang katawan.

Gustuhin man niyang bumalik sa opisina ay hindi pumayag si Mike.

Nagkaroon na naman ng thunderstorm ngayon.

Ang taglamig na ito ay mas malamig kaysa sa mga nakaraang taon. Pinaalalahanan siya ni Mike na huwag lumabas ng bahay bago siya pumunta sa opisina kanina.

“Maaari mong anyayahan ang iyong mga kaibigan sa bahay kung naiinip ka, Avery,” sabi niya.

Tumango lang si Avery bilang sagot.

Nang umalis si Mike, bigla niyang naisip kung paanong wala talaga siyang maraming kaibigan. Ang pagdukot kay Tammy ay nag-iwan ng permanenteng peklat sa kanya, at si Wesley ay wala kahit saan.

Wala siyang kaibigan na anyayahan.

Bumalik si Mike makalipas ang isang oras na may dalang isang bag ng sinulid.

“Magsuot ka ng sweater kung bored ka, Avery! Maaari kang gumawa ng mga sweater para sa mga bata, o kahit para sa akin.” Naisip ni Mike na ang pagniniting ay hindi isang nakakapagod na aktibidad, at tumagal ito ng mas maraming oras. “Maaari mo ring mangunot ng isa para sa aso ni Chad.”

Ibinaba ni Avery ang librong binabasa niya, pagkatapos ay tumingin sa kanya at nagtanong, “Mukha ba akong nainis sa iyo?”

“Ang gagawin mo ay magbasa. Hindi ba pagod ang mga mata mo?”

“Pwede akong magpahinga kapag pagod ako.” Tiningnan ni Avery ang sinulid na binili ni Mike. “Ang dami ng sinulid na ito ay magiging sapat lamang para sa isang dog sweater.”

“Hindi mo ba naisip na kasing laki ng tuta ngayon si Robert?” pang-aasar ni Mike.

“Hindi siya magiging ganoon kaliit kapag umalis siya sa ospital,” sabi ni Avery. “Ang tagal ko nang hindi nag-knit. Baka hindi ko na matandaan kung paano ito gagawin.”

“Malayang ipahayag ang iyong sarili. Hindi mo kailangang maging seryoso tungkol dito.” Sinulyapan ni Mike ang oras, saka sinabing, “Pupunta ako sa opisina. Mas abala ang mga bagay sa katapusan ng taon.”

“Bantayan ang mga kalsada. Madulas doon,” paalala ni Avery.

“Yung snow lang sa front yard namin ang mas makapal. Mayroon silang mga snow shoveller sa mga kalsada upang linisin ito.” Aalis na sana si Mike, bigla siyang may naisip. “Siya nga pala, sinabi ng doktor na makakauwi si Robert sa loob ng dalawang linggo.”

Alam iyon ni Avery.

Tinawagan na siya ng doktor para sabihin ito.

Malamang ay tinawagan din niya si Elliot para ipaalam, ngunit hindi niya alam kung pupunta siya sa ospital pagdating ng oras.

Pagkalipas ng dalawang linggo, natapos na ni Avery ang pagniniting ng scarf DNUJCx=ba tank top para sa aso ni Chad.

Hangang-hanga si Mike sa kanyang trabaho.

“Napaka-talented mo, Avery. I bet magugustuhan ito ng aso ni Chad,” papuri niya. “Wala kang oras na mangunot kapag umuwi si Robert.”

“Malamang hindi,” walang gana na sagot ni Avery.

“Iniisip mo ba kung pupunta si Elliot para sunduin si Robert?” hula ni Mike. “Malamang hindi niya gagawin.”

“Tama ang hula mo.” Walang puso si Mike na sabihin sa kanya noong nakaraang gabi. “Sinabi sa akin ni Chad kahapon na wala si Elliot sa isang business trip. Hindi siya babalik ng ilang araw.”

Kalmado ang ekspresyon ni Avery habang sinasabing, “Sinasadya niya. Ayaw niyang harapin si Robert.

“Kung ganoon nga, kalimutan mo na siya.” May plano na si Mike. “Mag-celebrate tayo sa pag-uwi ni Robert.”

“Mas gusto kong walang party. Ayokong ipakita ang saya na nagmula sa sakit ng iba.”

Nagkibit-balikat si Mike, saka sinabing, “Sige! Kung gayon, ayos lang kung mag-celebrate tayo sa bahay nang mag-isa, di ba?”

Walang dahilan si Avery para tumanggi.

Nakarating sila sa ospital makalipas ang kalahating oras.

Binuhat na ng nurse si Robert palabas ng intensive care unit.

Siya ay mas malaki kaysa sa kanya noong una siyang pumasok sa incubator, ngunit siya ay mas maliit pa rin kaysa sa isang karaniwang sanggol.

Gayunpaman, ang lahat ng kanyang mga vitals ay kapareho ng isang regular na sanggol. Habang kinukuha ni Avery si Robert mula sa mga bisig ng nars, nagsimulang bumilis ang tibok ng puso niya!