Kabanata 730

Kabanata 730 Nang nakakunot ang mga kilay, inilabas ni Elliot ang kanyang telepono at dinial ang numero ni Wesley.

Ilang segundo matapos ang tawag, narinig niya ang pagod na boses ni Wesley.

“Kamusta si Robert?”

“Saan mo nakuha ang dugo, Wesley?” Naglakad si Elliot sa isang liblib na sulok, pagkatapos ay nagtaas ng boses at nagtanong, “Dapat mong malaman kung ano ang itinatanong ko!”

Ginugol ni Shea ang bawat isang araw kasama si Wesley. Malaki ang posibilidad na kay Shea ang dugong dinala niya.

Ayaw magsinungaling ni Wesley, ni ayaw niyang sabihin agad sa kanya ang totoo.

“Sa tingin ko wala tayong mapagkakatiwalaang relasyon, Elliot Foster,” mahinahong sabi ni Wesley.

“Maniniwala ka ba sa sasabihin ko? Naniwala ka ba sa akin noong ipinaliwanag ko na walang nangyayari sa pagitan namin ni Avery?”

“Ito ay ganap na hiwalay na usapin.”

“Mahaba ang araw ko.” Ayaw ituloy ni Wesley ang pakikipag-usap sa kanya. “Kung gusto mong malaman kung kay Shea ang dugo, pwede mo siyang tanungin ng diretso. Sigurado akong sasagutin niya ang tanong mo.”

“Sa tingin mo hindi ko siya tatanungin? Huli na. Ayokong gisingin siya,” sabi ni Elliot.

“Tama iyan. Gabi na, at kailangan ko na ring magpahinga.” Bago ibinaba ni Wesley ang telepono, pinilit niya ito at sinabing, “Natatakot ako na hindi sapat ang dugo na ipinadala ko sa ospital ngayong gabi.

Kailangan nating makahanap ng higit pa sa lalong madaling panahon. Ang sakit ni Robert ay hindi na maaabutan pa.”

“Sa tingin mo ba hindi ko gustong iligtas ang anak ko?” Pagkasabi nito ni Elliot, bumara sa lalamunan niya ang mga salitang gusto niyang sabihin pagkatapos at hindi kumawala sa mga labi niya.

Alam niyang nagsusumikap si Wesley na humanap ng higit pang mga source, kaya hindi niya magawang magalit sa kanya.

Matapos ang ilang sandali ng katahimikan, sinabi ni Wesley, “Hindi kaya ng sugat ni Avery ang sobrang stress. Ingatan mo siya.”

“Nakuha ko.”

“Nagta-hang out ako.” Tahimik na bumuntong-hininga si Wesley.

Alam niyang mahirap ang pinagdadaanan ni Elliot. Hindi lang niya kinailangang pasanin ang mga responsibilidad ng isang ama, kundi kailangan din niyang paghandaan ang sakit ng pagkawala ng kanyang anak anumang

oras. Higit pa rito, nandoon si Avery…

Kung may nangyari kay Robert, magdudulot ito ng stress sa relasyon nila ni Avery.

Nang matapos ang tawag, binuksan ni Elliot ang kanyang mga contact BKMMCW Alas diyes y medya na, at kadalasan ay tulog na si Shea ngayon.

Nagpasya siyang tawagan siya bukas.

Itatabi na sana niya ang phone niya at tingnan si Robert, biglang umilaw ang screen ng phone

niya Nang makita niyang tawag iyon ni Shea, bumilis ang tibok ng puso niya.

Telepathy ba ito? Gising pa siya sa ganitong oras ng gabi.

Sinagot ni Elliot ang tawag.

“Bakit gising ka pa, Shea?”

“Nanaginip ako tungkol kay Robert… Kumusta siya? Sobrang nag-aalala ako sa kanya!” Inaantok ang boses ni Shea.

“Si Wesley ay nagdala ng isang bag ng dugo dito ngayong gabi. Nagsasalin sila ng dugo ngayon,” sabi ni Elliot, pagkatapos ay nagtanong, “Shea, sa iyo ba ang dugong dinala ni Wesley?”

Kahit kailan ay hindi nagsinungaling si Shea sa kanya, kaya labis siyang kinabahan sa sagot nito.

“Hindi ito sa akin,” sabi ni Shea, pagkatapos ay nagtanong, “Maliligtas kaya ng dugo ko si Robert?

Kuya, if my…”

Nang marinig ang kanyang mga salita, agad na sumingit si Elliot at sinabing, “Hindi iyon. Hindi maililigtas ng iyong dugo si Robert. Ang iyong kalusugan ay hindi nasa mabuting kalagayan, kaya hindi ka maaaring mag-donate ng dugo. Tandaan mo ang sinasabi ko sayo.”

Masunuring tumugon si Shea, saka sinabing, “Gabi na, Kuya. Dapat matulog ka na rin. Lalala ang iyong kalusugan kung hindi ka nakakakuha ng sapat na tulog.”

“Titingnan ko kung magigising si Robert mamayang gabi. Matutulog ako pag nagising siya.” Si Elliot ay mas nakakarelaks kaysa dati. “Matulog ka na ulit, Shea. Buksan mo ang ilaw kung natatakot ka.”

“Sige. Pwede ba akong pumunta sa ospital bukas? Nag-aalala ako kay Robert.”

“Pwede kang sumama kung gusto mo.” “Sige. Pupunta ako bukas ng umaga.”