Kabanata 707

Kabanata 707 “Natamaan ako,” sabi ni Chelsea habang nagsimulang humikbi ng malakas.

“Nakita ko. Si Elliot ba?”

“‘Sino pa ba ang maglalakas-loob na maglagay ng daliri sa akin maliban sa kanya?” Bahagyang inangat ni Chelsea ang kanyang ulo at hindi pumatak ang kanyang mga luha. “Feeling mo ba tawagin mo akong tanga? Kung hindi ako bumalik sa tabi niya, hindi ako magdaranas ng ganitong uri ng kahihiyan ngayon.”

“Anong silbi ng pagsisisi? Mababa ang tingin sa iyo ng mga tao ng ganoon.” Tiningnan ni Charlie ang oras, pagkatapos ay sinabing, “Umuwi ka muna. Kung hindi mo gustong umuwi, manatili sa malapit na hotel. Magpapa-book agad ako ng flight pauwi.”

“Gusto ko nang sumuko, Charlie.” Pagod na pagod si Chelsea. “Halos patayin niya ako ngayong gabi.

Wala na akong gustong ibigay sa kanya, kahit isang patak ng luha… Hindi siya karapat-dapat!”

Pang-aasar ni Charlie, “Ilang beses mo na bang sinabi ang mga salitang iyan dati? Hindi ka susuko hangga’t hindi nasa kamay niya ang buhay mo.”

“Ito ay para sa tunay na oras na ito… Siya ay may isang anak na lalaki ngayon. Hindi na niya ako kailangan.”

“Magpahinga ka muna, Chelsea.” Sa telepono, kalmado ang tono ni Charlie. “Nakahanap ako ng isang mahalagang piraso ng impormasyon kamakailan. Sasabihin ko sa iyo ang tungkol dito pagbalik ko.”

Kinaumagahan, bumuti na ang pakiramdam ni Avery pagkatapos ng mahimbing na tulog. Ang sakit ay nabawasan nang malaki.

Pagkatapos niyang uminom ng gamot sa umaga, tinulungan siya ni Elliot na bumaba sa kama.

“Hindi mo kailangang magmadaling bumangon sa kama kung nasasaktan ka.” Sumakit ang puso niya nang makita siyang napangiwi sa sakit.

“Mas maaga akong bumangon sa kama, mas maaga akong gagaling. Naiwan ko yata ang phone ko sa bahay. Maaari ka bang humingi ng isang tao upang dalhin ito para sa akin?” Nais ni Avery na umalis sa ospital sa lalong madaling panahon at puntahan si Tammy. “Nagising na ba si Tammy? Kamusta siya?

Gusto ko siyang makausap.”

Niyakap siya ni Elliot, nag-isip sandali, pagkatapos ay sinabing, “Hindi maganda ang kalagayan niya sa pag-iisip ngayon. Hindi pa niya kinailangang magdusa noon, kung tutuusin. Bigyan mo siya ng oras, Avery. Sinabi ng doktor na hindi siya dapat ma-trigger ngayon at kailangan niyang magpahinga nang payapa at tahimik.”

“Gusto ko lang siyang makausap. Hindi ko siya ire-reigger.” Huminto si Avery sa kanyang kinatatayuan, pagkatapos ay inangat ang kanyang tingin kay Elliot FKWKES=f at sinabing, “She severely injured?

Tumingin ka sa akin, Elliot! Huwag mo akong ipaalam!”

Pagkatapos ng kanyang operasyon noong nakaraang araw, siya ay nanghihina at masakit sa sugat kaya hindi niya nasundan ang bagay na ito.

“Ang kanyang katawan ay gagaling pagkatapos ng isang panahon ng pahinga. Ang pangunahing isyu niya ay ang kanyang mental state. Hindi ako nagsisinungaling. Kung hindi ka naniniwala, maaari kong tawagan ang nanay ni Tammy at tanungin mo siya,” mahinang sabi ni Elliot.

“Sige. Please call her right now,” pakiusap ni Avery.

Dinial ni Elliot ang numero ni Mary Lynch sa kanyang telepono sa harap ni Avery,

Nang sinagot ang tawag, sinabi niya, “Gusto kang makausap ni Avery, Tita Mary.”

Pagkatapos, binigay niya ang phone kay Avery.

Kinuha ni Avery ang telepono mula sa kanya, pagkatapos ay binati si Mary at nagtanong, “Kumusta si Tammy, Tita Mary? Nag-aalala talaga ako sa kanya.”

“Okay naman siya. Nagtanong pa siya tungkol sa iyo pagkatapos ng almusal kaninang umaga!

Napakahina ng kanyang kalooban at ayaw niyang makipag-usap sa sinuman. Ipapatawag ko siya kapag gumaling na siya,” sagot ni Mary.

“Sige. Mangyaring ipaalam sa akin kapag siya ay gumaling, Tita Mary.”

“Gagawin ko. Kakapanganak mo lang kaya dapat magpahinga ka ng maayos. Ako na ang bahala kay Tammy. Wala nang pipili sa kanya ulit.”

“… Tita Mary, pasensya na. Kinaladkad ko si Tammy dito,” sabi ni Avery habang nagsimulang mag-init ang kanyang mga mata at tumulo ang mga luha sa kanyang pisngi.

Hinila siya ni Elliot sa kanyang mga bisig at ginamit ang kanyang mahahabang daliri upang dahan-

dahang punasan ang kanyang mga luha.

“Paano mo nasabi iyan, Avery? Wala itong kinalaman sa iyo. Ikaw ang matalik na kaibigan ni Tammy, at sana ay maging matalik kayong magkaibigan habang buhay. Huwag mong sabihing makakaapekto

sa iyo ang mga magugulong bagay na ito.”

“Huwag kang mag-alala, Tita Mary. Hangga’t hindi sumusuko si Tammy, siguradong ako ang magiging best friend niya habang-buhay.”

Naapektuhan ng tawag sa telepono ang mood ni Avery.

Bumalik siya sa kwarto at nahiga sa kama. Blangko ang mga mata niya habang ang gulo ng iniisip niya.

Nang tumunog ang telepono ni Elliot, kinuha niya ito at nakita ang larawan ng sanggol na ipinadala ng doktor.

.

“Tingnan mo ang anak natin, Avery.” Bahagya niyang sinulyapan ang litrato, saka ibinigay ang kanyang telepono kay Avery.

Kinuha niya ang telepono at inspeksyong mabuti ang larawan. Sa wakas ay nagkaroon na siya ng kulay.

Umupo si Elliot sa tabi ng kama at pinanood kasama siya.

“Bakit may pantal siya sa mukha?” Nakasimangot si Elliot habang naka-zoom in sa litrato. “Wala iyon noong pumunta ako sa kanya kagabi.”