Kabanata 2054

Kabanata 2054 Bumangon si Avery sa kama.

Nang makita siya ng doktor na bumangon sa kama, nagulat siya at sinabing, “Miss Tate, ano ang ginagawa mo?”

“May kukunin ako.” Naglakad si Avery papunta sa maleta at nag-squat.

“Miss Tate, may sugat ka sa tiyan, kaya huwag kang maglupasay! Tutulungan kitang makuha ang gusto mo.” Mabilis na inilapag ng doktor ang gamot sa kanyang kamay at tinulungan siyang tumayo.

Avery: “Pakiusap tulungan mo akong buksan ang maleta, may nakasuot na puting kamiseta ng lalaki, maaari mo akong tulungang ilabas ito.”

Agad na binuksan ng doktor ang kanyang maleta.

Iyong white shirt ng mga lalaki, sa mas kitang-kitang posisyon.

Kinuha ng doktor ang t-shirt at tinanong, “Ito ba?”

“Oo.” Kinuha ni Avery ang sando at bumalik sa kama para maupo.

“Miss Tate, medyo madumi ang damit na ito.” Sinulyapan ng doktor ang puting kamiseta at magiliw na pinaalalahanan, “Hindi ba maalis ang mga mantsa?”

“Hindi ko ito hinuhugasan.” Hinawakan ni Avery ang shirt sa magkabilang kamay na may seryosong ekspresyon.

Walang lakas ng loob na magsalita ang doktor. Ihanda ang gamot, bigyan siya ng karayom, at lumabas ng kwarto.

“Si Miss Tate ay may hawak na dirty shirt.” Lumabas ang doktor at sinabi ito kay Mike.

“Iyan ang suot ni Elliot noong nabubuhay pa siya.” sagot ni Mike.

Ang doktor: “Hindi nakakagulat na mukhang malungkot siya.”

Ang kabanatang ito ay ibinigay ng oceanofpdf.com. Bisitahin ang oceanofpdf.com para sa araw-araw na pag-update.

“Hindi ka pa kumakain? Kain tayo dito!” Inanyayahan ni Mike, “Ilang bote ng gamot ang gusto niya?”

Ang doktor: “Dalawang bote.”

“Pagkatapos ay pumunta ka para sa hapunan!” Dinala ni Mike ang doktor sa dining room.

“Hindi pa kumakain si Miss Tate?”

“Tinanong ko ang yaya na dalhin siya ng pagkain.” Hulaan ni Mike na hindi makakain si Avery.

“Talagang patay na si Elliot?” Umalingawngaw sa isip ng doktor ang salitang ‘before his death’ na sinabi ni Mike kanina lang.

“Hindi kinakailangan! Pero wala pang balita tungkol sa kanya. Akala ko dapat buhay pa siya, pero mas mahirap mawalan ng contact nang matagal.” Naglakas-loob lamang si Mike na sabihin sa mga tagalabas ang mga salitang ito.

Kung sinabi niya ito sa harap ni Avery, tiyak na mapapasigla si Avery.

“By the way, alam mo ba kung ano ang ginagawa ng pharmaceutical company na binuksan ni Margaret?” Naalala ito ni Mike, kaya nakipag-chat siya sa doktor.

Pagkaraan ng ilang segundong pag-iisip, sinabi ng doktor: “Narinig ko mula sa aking mga kasamahan.

Pangunahing pinagsisilbihan ng kumpanya ni Margaret si Travis.

Masasabi rin na nagsisilbi ito sa kanilang dalawa. Pareho silang medyo may edad na, ang isa ay nasa edad na sisenta at ang isa ay nasa edad setenta, ngunit pareho ba silang mukhang mas bata kaysa sa kanilang mga kaedad? Ito ay dahil ang pangkat ni Margaret ay nagsasaliksik ng mga gamot para sa walang hanggang kabataan.”

Mike: “Haha, sinabi sa akin ni Avery na ang kapanganakan, katandaan, pagkakasakit at kamatayan ay mga batas ng kalikasan. Walang makakalaban dito. Walang paraan upang mapanatili ang kabataan magpakailanman sa mundong ito.”

“I think the same as Miss Tate, pero mas powerful si Margaret. Siguro nakagawa na talaga siya ng paraan para maantala ang pagtanda. Kung hindi, ano ang magiging hitsura ni Travis na napakabata?”

Sabi ng doktor.

Natahimik si Mike ng ilang segundo, pagkatapos ay nagtanong: “Sa paggawa ng ganitong uri ng pagsasaliksik, hindi ba dapat mamatay ang mga tao?”

Sabi ng doktor, “Theoretically not. Ang anumang medikal na pananaliksik ay gagamit muna ng mga eksperimento sa hayop. Pagkatapos lamang ng kaligtasan ng mga eksperimento sa hayop ay gagamitin sa mga klinikal na pagsubok. “

Kung ganoon, bakit nila inaresto si Elliot? At saka, ayon sa ibig mong sabihin, dapat ay nakabuo na sila ng gamot para maantala ang pagtanda, at hindi na nila kailangang arestuhin si Elliot para subukan ito!”

Tinanong ng doktor, “Inaresto ba nila si Elliot?”

“Dapat ay.” Bumulong si Mike, “Ang mga pahiwatig na mayroon tayo sa ngayon ay ito.”

Kinuha ni Mike ang bote ng alak at ibinuhos sa doktor.

“Hindi ako umiinom. Kailangan kong magmaneho pabalik mamaya.” Tumanggi ang doktor.