Kabanata 1920

Kabanata 1920 “Well. Bagong-dating.” Kumuha si Elliot ng isang bote ng tubig, tinanggal ang takip, at ibinigay kay Avery.

Kinuha ni Avewry ang bote ng tubig at humigop.

“Gusto mo bang kumain muna?” Inabot ni Elliot ang dessert sa kanya, “Natatakot ako na hindi mo ito makakain sa gabi.”

Umiling si Avery, binuksan ang pinto, at lumabas ng sasakyan.

Pagkababa ng bus, maglakad pasulong sa maikling distansya, at makikita niya ang nabakuran na kordon. Sa loob ng cordon, maraming staff na abala.

Ang lokasyon ng hukay ng bangkay ay ang cellar ng isang sira-sira na bahay na ladrilyo.

Ang cellar na ito ay orihinal na ginamit upang mag-imbak ng pagkain, ngunit ginawa itong hukay ng bangkay ng isang kriminal na gang!

Ngayon, ang bahay na ladrilyo at baldosa ay nasa matinding kahirapan, at ang nakapalibot na mga damo ay tinutubuan ng mga damong may mataas na isang tao, at sa lupa, mayroong kumpleto o hindi kumpletong mga buto.

Nakatayo si Avery sa cordon, pinagmamasdan ang eksenang nasa harapan niya, hindi maiwasang mabasa ng mga mata niya.

Sa pag-iisip na si Haze ay maaaring ilibing dito, na may halong napakaraming buto, at kung anong uri ng pagpapahirap ang dinanas niya bago siya mamatay, ang kanyang puso ay nasa hindi mabata na sakit!

Matapos makipag-ayos sa mga tauhan na nagpapanatili ng kaayusan, naglakad si Elliot papunta kay Avery, hinawakan ang kamay niya, at tinawid ang cordon.

“Tumigil ka sa pag-iyak. Hindi naman nandito ang anak natin.” Kumuha si Elliot ng tissue at iniabot kay Avery.

Kinuha ni Avery ang tissue, pinunasan ang kanyang mga luha, at humakbang patungo sa hukay ng bangkay.

Pagkalapit, isang bulok na amoy na may halong amag ang tumagos sa mga paa’t buto, kaya nahihilo ang mga tao.

Hindi inaasahan ni Elliot na napakabaho nito, at agad na hinila pabalik si Avery.

“Kailangan mong magsuot ng maskara.” Isang kawani ang nag-abot sa kanila ng mga maskara, “Kung pupunta ka sa hukay, kailangan mong magsuot ng pamprotektang damit. Isang bagay ang maamoy sa loob, at higit sa lahat, hindi ko alam kung gaano karaming bacteria at virus ang mayroon…”

Inilagay ni Elliot ang maskara kay Avery, at pagkatapos ay mabilis itong isinuot sa kanyang sarili.

Bagama’t nakamaskara, nananatili pa rin ang mabahong amoy.

Naglakad si Avery sa hukay ng bangkay at tumingin sa ibaba—

ang mga lamok ay lumilipad sa paligid, at ang siksik na puting buto ay bahagyang nakikita.

Nag ‘suka’ si Avery, at agad na hinubad ang maskara, at iniluwa ang lahat ng tubig na nainom niya.

Nang makita ito, agad na iniabot ni Elliot kay Avery ang isang tissue: “Ang sitwasyon dito ay mas malala kaysa sa inaasahan. Sinabi ko sa iyo na pumunta at tumulong sa pagkuha ng mga buto noon, ngunit ngayon ay tila…”

“Ayos lang ako.” Pinunasan ito ni Avery ng tissue Pagkatapos patuyuin ang mga mantsa ng tubig sa sulok ng kanyang bibig, dali-dali niyang isinuot ang kanyang maskara, “Hindi ako nagsuot ng pamprotektang damit ngayon, bumalik ka bukas.”

“Kung gayon, bumalik muna tayo!” Tiningnan siya ni Elliot na namumutla, na para bang himatayin siya anumang oras.

Nang tulungan si Avery palayo ni Elliot, hindi niya maiwasang lumingon sa hukay ng bangkay.

Sa hindi malamang dahilan, laging nararamdaman ni Avery na si Haze ang nasa hukay ng bangkay na iyon.

Pagbalik sa hotel, dark blue ang mukha niya, na para bang may malubhang karamdaman.

Tinulungan siya ni Elliot na maupo sa tabi ng kama at gusto siyang mahiga at magpahinga, ngunit naupo siya nang matigas.

“Avery, huminahon ka.” Tumingkayad si Elliot sa kanyang harapan at tumingin sa kanyang mga mata, “Ang aming anak na babae ay hindi kinakailangang nasa hukay ng bangkay na iyon.”

“Kahit wala ang anak namin, buhay lahat ang mga buto doon. Ang buhay niya.” Nabulunan si Avery, “Kahit buhay pa ang anak natin, hindi niya alam kung anong klaseng pagsubok ang pinagdadaanan niya ngayon…”

“Huwag mo nang isipin iyon!” Nadurog ang puso ni Elliot, “Kasalanan ko ang lahat! Nabigo akong protektahan siya!”

“Elliot, tumigil ka nga sa pagsasalita! Hindi ko nakilala ang sarili kong anak, at hindi ko masisisi ang sinuman!” Napaluha si Avery Nang mahulog siya, tinulak niya ito palayo gamit ang kanyang palad, “Gusto kong mapag-isa! Hinayaan mo akong manahimik!”

Tiningnan ni Elliot ang mga luha sa kanyang mukha, at mariing itinikom ang kanyang manipis na labi.

Lumabas siya ng silid, marahang isinara ang pinto, saka tumayo sa pintuan nang hindi umaalis.

Maya-maya, narinig ni Elliot ang sigaw niya mula sa kwarto.