Kabanata 1802

Kabanata 1802 “Apoy.” Nang matapos magsalita si Avery ay agad niyang hinila si Mike at tumakbo palabas.

Sunod-sunod ding lumabas ng kwarto ang ibang bisita sa parehong palapag. Dahil sa pagkawala ng kuryente, hindi magagamit ang elevator, at lahat ay kailangang umalis sa ligtas na daanan.

Buti na lang at walang crowding.

Nang ang lahat ay bumaba sa unang palapag sa maayos na paraan, nakaamoy sila ng masangsang na amoy na paso.

“Ito ay isang apoy sa unang palapag.” Inilabas ni Avery si Mike sa hotel, at pagkatapos makalanghap ng sariwang hangin, nakahinga siya ng maluwag.

“Mukhang ito ang restaurant na kinainan natin kagabi.” Napabuntong hininga si Mike at umubo ng ilang beses, “Buti na lang at hindi sunog noong kumain tayo kagabi, grabe!”

Avery: “Ang laking sunog, kung hindi ito gawa ng tao, magkakaroon ng malaking problema sa pag-

apula ng sunog ng hotel.”

“Ako ay inaantok sa kamatayan sa madaling araw, ngunit ngayon ako ay ganap na gising.” Sabi ni Mike sabay tingin kay Avery, “Di ba yan yung damit na suot mo kagabi? Hindi ka naligo kagabi?”

Namula si Avery: “Inaantok ako kagabi, plano kong bumangon ngayong umaga para maghilamos.”

“Kung gayon bakit hindi tayo magpalit ng hotel!” Naisip ni Mike na Change hotel para makahabol.

Avery: “Pero nasa hotel pa rin ang mga bagahe natin. Ilabas na natin ang mga bagahe natin kapag namatay na ang apoy!”

“Sige! Breakfast muna tayo!” Hinila siya ni Mike palayo sa pinto ng hotel.

Ngayon ay may mga pulutong ng mga nanonood at mga bisita na nakatakas mula sa hotel sa pasukan ng hotel.

Nakahanap sila ng breakfast shop malapit sa hotel at naupo.

Si Avery ay mainit at puno, nag-aalala tungkol sa sunog sa hotel, kaya wala siyang ganang kumain.

Dinalhan siya ni Mike ng isang mangkok ng lugaw at inilagay sa harap niya.

“Maraming tao ang pumunta para mag-almusal ngayon, at wala nang natitira sa tindahan.” Ang saya-

saya ni Mike, he continued, “We’re not too late, at least may maiinom pa tayong lugaw. Wala nang maiinom na lugaw ang mga darating mamaya.”

Bilang tugon, ibinaba ni Avery ang kanyang ulo at ininom ang lugaw.

Sa susunod na mesa, may nag-chat tungkol sa sunog ng hotel.

“Nabalitaan ko na gustong tanggalin ng hotel ang isang empleyado sa restaurant, pero ayaw umalis ng empleyado. Hindi nagkasundo ang magkabilang panig, kaya sinasadya ng empleyado.”

“Bakit ba napaka-extreme ng taong ito? May matutuluyan, makakahanap kaya ng ibang trabaho ang taong ito pagkatapos umalis sa hotel na ito?”

“Oo! Ang taong ito ay pumasok sa restaurant sa pamamagitan ng relasyon. Kasi medyo gwapo siya, at kasama niya ang chef. , kaya pinagbuksan siya ng punong chef ng pinto sa likod.”

“Dahil ang taong ito ay mukhang medyo maganda, bakit hindi siya pumunta at manatili sa hotel na ito?”

“Dahil ang taong ito ay walang pagkakakilanlan at nagmula sa isang kriminal na gang na nakatakas mula sa kriminal na gang… Mahigit dalawang taon na ang nakalipas, ang kriminal na gang ay napuksa, at siya lamang ang nakaligtas at nakatakas.”

“D*mn it! Hindi kataka-taka na gusto siyang tanggalin ng hotel! Hindi kataka-taka na nagawa niyang kusa itong sunugin. Napakasamang bagay!”

…

Napatayo si Avery sa upuan nang marinig niya ito. Mabilis siyang tumakbo patungo sa hotel.