Kabanata 1681

Namumula ang mukha ni Elliot, gumagalaw ang maninipis niyang labi, ngunit wala siyang ingay.

“Maliban kay Rebecca, ang iba pang mga katulong ng pamilya Jobin, nagpadala ako ng isang tao upang ipaalam sa kanilang mga kamag-anak na ang kanilang mga labi ay kinuha ng pamilya.” Sabi ni Nick, “Hindi nalinis ang eksena, tingnan mo muna!”

Biglang naalala ni Elliot ang isang tao: “Nasaan si Lorenzo?”

Napabuntong-hininga si Nick: “Si Lorenzo ang ampon ni Kyrie, pumatay siya ng maraming tao para kay Kyrie…at nasaktan ang maraming tao. Kasama na ang matandang kalaban na umatake sa pagkakataong ito.”

Naintindihan naman ni Elliot.

Ang ibig sabihin ni Nick ay napatay din si Lorenzo.

Sabi ni Nick, “Bumalik na ang pangalawa at pang-apat na kapatid. Ngunit hindi sila maghihiganti para kay Kyrie, sinusubukan nilang alamin ang ari-arian ng pamilya Jobin. Sinabi ko sa kanila na darating ka, kaya tapat sila. Kung nasaan man ngayon si Haze, ang pag-aari ng pamilya Jobin ay pag-aari ng batang ito.”

Hangga’t hindi natagpuan ang bangkay ni Haze, maiisip ni Elliot na maaaring buhay pa si Rebecca.

“Walang gustong hawakan ang ari-arian ng pamilya Jobin.” Malamig na sabi ni Elliot, “Baka buhay pa si Haze! Kahit na ang lahat ng ari-arian ng pamilya Jobin ay ibigay, hindi ito kukunin kahit kanino!”

“Naiintindihan kita. Ang pambu-bully kay Haze ay ang pang-aapi sa iyo. Okay lang mang-bully ng mga outsiders, hindi naman pwedeng manggulo ang mga kapatid natin.” Pinagbuksan siya ni Nick ng pinto ng kotse.

Pagkasakay ng sasakyan ay nagmaneho na ang sasakyan patungo sa bahay ni Jobin.

Sa nakalipas na ilang araw, ang pagkasira ng pamilya Jobin ay naging pinakamalaking paksa ng balita sa Yonroeville.

Ang pamilyang Jobin, na dating pinakamatalino, ay bumagsak sa loob ng isang taon, na nagpapabuntong-hininga!

Napabuntong-hininga ang lahat na kung madaming anak si Kyrie ay baka hindi na siya umabot sa ganito.

Nakakalungkot na patay na ang mga tao, at walang kabuluhan ang sasabihin pa.

Pagkatapos ng aksidente sa bahay ni Jobin, kinulong ang pinto, at isang espesyal na tao ang naka-

duty 24 oras sa isang araw.

Bumaba si Elliot sa sasakyan, tumawid sa cordon, at pumasok sa loob.

Inilagay ang katawan ni Rebecca sa isang ice coffin. Suot niya ang puting silk nightdress na suot niya noong gabi ng aksidente. May bahid ng dugo ang damit na pantulog. tumingin siya sa malapit at nakita niya ang ilang butas ng baril.

Brutal ang pumatay.

Kahit na karapat-dapat mamatay si Rebecca, hindi niya hahayaang mamatay siya nang ganito kalungkot.

Mapula ang mga mata ni Elliot, at umiwas siya ng tingin sa ice coffin, inilibot ang tingin sa buong bahay.

Ang mga butas na iniwan ng mga bala ay makikita halos kahit saan.

“Itong mga pumatay ang nagdala kay Gatling, kaya may mga bala kung saan-saan. Hindi ko maisip ang eksena noong gabing iyon…” Bumuntong-hininga si Nick, “Nakakatakot!”

“Buhay pa ba si Haze?” Nakita ni Elliot ang mga butas ng baril at ang madilim na pulang mantsa ng dugo sa lahat ng dako, at may amoy ng dugo sa kanyang hininga.

Sa sandaling ito, ang kanyang puso ay desperado!

Ibinaba ni Nick ang kanyang ulo at bumuntong hininga: “Elliot, condolences! Malabong buhay si Haze.”

“Ano naman ang katawan niya? Hindi ko pa siya nakikita simula noong ipinanganak siya. Hindi ko man siya kayang palakihin, atleast makita ko ang katawan niya at ilibing ko siya!” sabi ni Elliot.

Sabi ni Nick, “Elliot, nakita ko si Haze. Napakaliit ng usok. Itinapon lang siya ng mga killer kung saan-

saan. Imposibleng mahanap natin siya sa sulok. Kinuha nila ang katawan ni Haze, marahil ay dahil sa takot mo na makita mo ang katawan ng bata at maghiganti sa kanila. Hangga’t hindi mo mahanap ang katawan ni Haze.”