Kabanata 1027

Kabanata 1027

“Sinabi ni Avery na sinabihan niya ang kanyang pasyente na mag-iwan ng isang bagay na pula sa tabi ng bintana. Tingnan mo lang kung may makikita kang pulang bagay sa tabi ng bintana ng sinuman, at hahanapin ko siya,” sabi ni Mike at kumuha ng litrato, “Eto, litrato ito ng lalaki.” Tiningnan ni Chad ang larawan nang ilang sandali at napabulalas, “Bakit parang pamilyar ang taong ito?” “Alam kong sasabihin mo iyan. Hindi mo ba naiisip na kamukha niya si Shea?” Sinabi ni Mike, “Pumayag si Avery na tratuhin siya dahil doon.” Kinuha ni Chad ang litrato sa kanyang kamay para mas malapitan niyang tingnan.

“Magkamukha nga sila, pero sa malapitan, hindi magkamukha.” “Pag-usapan natin kapag nahanap na natin siya! Siya ay isang mahirap na tao, na nakakulong sa bahay nang walang kalayaan.” Sumimangot si Mike. “Masyadong maingay si Avery, pero iyon ang gusto ko sa kanya.” “Hindi naman kasi naaapektuhan nito ang sarili niyang buhay. Masarap gumawa ng mabubuting gawa na abot-kaya.

Sa isang tiyak na lugar ng tirahan, nakita ng kapatid na babae ni Peter ang isang drone sa kalangitan nang siya ay nagsasampay ng mga damit at sumigaw, “Peter, mayroong drone sa labas!” “Ano ang kakaiba sa isang drone?”

“Ang drone na iyon ay talagang mabagal. Iniisip ko kung ano ang ginagawa nito. Papunta na dito.”

Napakunot-noo si Peter sa sinabi niya at humakbang patungo sa bintana. Nang makita niyang papalapit na ang drone ay agad siyang naalarma at nagmadaling lumapit kay Adrian para itulak ang pinto.

Nakatayo si Adrian sa tabi ng bintana, nakatingin sa drone sa labas habang buong lakas na kumakaway dito. Napabuntong-hininga si Peter at sumugod para hilahin si Adrian. “Tinawagan mo yang drone na yan?! Ang drone na iyon ay ipinadala ni Avery, tama ba? Ang kumpanya ni Avery ay gumagawa ng mga drone! Nagtataka ako kung bakit may makikitang drone dito, kaya pala kayong dalawa ang nagbabalak!”

Dahil sa galit, itinulak ni Peter si Adrian sa lupa at mabilis na isinara ang bintana. Habang ginagawa niya iyon, nakita niya ang maningning na pulang t-shirt sa labas ng bintana at binuksan ang bintana para dalhin ito sa loob.

“Haha! Tanga ka, how dare you play games with me? Nagtataka ako kung bakit naging masunurin ka, kaya hinihintay mong dumating si Avery para hanapin ka! Buti na lang at nalaman ko in time!” Sinabi ni Peter na sinipa ni AYA8]nEs si Adrian.

Iniwasan ni Adrian ang pag-atake at gumapang para tumakbo patungo sa bintana. “Tumigil ka sa pagtakbo!” Hinawakan siya ni Peter. “Wala kang nakukuhang pagkain ngayon kung hindi ka makikinig sa akin! Patayin ang iyong sarili sa gutom at tingnan kung mabubuhay ka ni Avery!”

Hingal na hingal si Adrian habang tinatangka niyang lumaban, ngunit hindi siya kalaban ni Peter. Siya ay umalis

sa pamamagitan ng operasyon hindi pa lang noon at dahil nakatago siya sa loob ng buong panahon, ang kanyang pisikal na estado ay mas mahina kaysa sa karamihan. Maya-maya lang ay tinulak ang pinto at pumasok si Nathan na may madilim na ekspresyon. “Ano ang pinagkakaguluhan ninyong lahat?”

“Tatay! Nakita mo ba ang drone doon? Ipinadala ito ni Avery dito para hanapin si Adrian! Kung hindi ko lang nalaman sa oras, nahanap na niya siya ngayon!” Sumigaw si Peter, “Kailangan na nating lumipat!”

“Ang b*tch na si Avery, sayang naman at tinanggihan niya akong bayaran, ngayon ay pilit niyang inaagaw sa akin si Adrian! Minamaliit ko siya!”

Sumang-ayon si Peter. “Ang mga tao sa paligid ng Elliot ay hindi maaaring maging ganoon kadaling pakitunguhan. Kung aalisin nila si Adrian sa amin, hindi na nila kami kailangang bayaran kahit isang sentimo! Hangga’t naninindigan sila at tinatanggihan ang iyong pagkakakilanlan, walang sinuman ang makakapagpagawa sa kanila ng anuman!” Nagdilim ang ekspresyon ni Nathan at naikuyom ang mga kamao, bago sinuntok si Adrian sa tiyan. “Lilipat tayo ngayong gabi!”

Sa bahay nina Elliot, tanghali nang nagising si Avery. Bumaba siya ng antok na suot ang kanyang pajama, at kaagad, hindi mabilang na mga mata ang tumingin sa kanya mula sa sala.