Chapter 29: Part 2{Z}

နှလုံးသားထက်က လက်တစ်စုံ (Completed)Words: 20582

RC (recreation centre )တြင္ ဘာစားမလဲ ဘာမွာမလဲ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေဆြးေႏြး တိုင္ ပင္ရင္းရင္း ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း ပသွ်ဴးထမင္းေၾကာ္တစ္ပြဲႏွင့္ မာလာဟင္းတစ္ပြဲမွာလိုက္ကာ ေနရာလြတ္တြင္ ဝင္ ထိုင္ေစာင့္ ရင္း flat TV ေပၚတြင္ ျပသေသာ ႐ုပ္ရွင္ ကို ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ မွာထားသည့္ အစားအေသာက္မ်ား ခ်ၿပီးသည့္ အထိ ဟို လိပ္ေႏွးေကြး ႏွစ္ေကာင္ ကေတာ့ မွာတာ မၿပီးေသး ။

ကိုယ္ေရွ႕ေမွာက္ ေရာက္ လာေသာ အစားအေသာက္မ်ားကို ေခါင္းငုံ႔ကာ အားရပါးရေလြးေနသည္ မွာ ေခါင္းပင္ မေဖာ္ႏိုင္။

''မင္းမခ ''

ကိုယ္ နာမည္ ေခၚသံၾကားသည့္အတြက္

ေၾကာင့္ ေခါင္း ေမာ့ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ အမတစ္ေယာက္လို ရင္းႏွီး ကြၽမ္းဝင္ေသာ ယမုံလႈိင္ ျဖစ္ေနသည္။ 2nd year ၿပီးသည့္ အခ်ိန္ ေက်ာင္းႏွစ္လ ပိတ္ခ်ိန္တြင္ တက္ခဲ့ေသာ ကိတ္မုန႔္ဖုတ္ သင္တန္းတြင္ ယမုံႏွင့္ စတင္ သိကြၽမ္းခြင့္ ရခဲ့သည္။

သက္တူ႐ြယ္တူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ပို ၍ေပါင္းမိၾကသည္။အခ်င္းခ်င္း ကူညီရႈိင္းပင္းတတ္ၾကသည္။ ရင္းႏွီးေဖာ္ေ႐ြတတ္သူတစ္ေယာက္။ Bakery training classတြင္ အရင္းႏွီးဆုံးဆိုလို႔ ယမုံတစ္ေယာက္ပင္။

''အမ မေတြ႕တာၾကာၿပီ စားပါအုံး''

လပိုင္းေလာက္သာ သူမ ကက်ေနာ္ထက္ႀကီး

ေသာေၾကာင့္ အမ ဟု ပင္ ႏႈတ္ကက်ိဳးေနသည္။ (က်ေနာ္သူနဲ႔စစခင္မင္ခ်င္း အမ ဟုပင္ ေခၚခဲ့သည္ အရပ္ပုပု လူေကာင္ေသးေသးေလးျဖစ္ေသာ္လည္း)

''ေတာ္ၿပီေက်းဇူး ဘဲ အခု မွစားၿပီးတာ ေလြးေနတာ ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ေအာင္ ဘဲ ခရယ္ ''

ဘာေျပာရမွန္းမသိ ေခါင္းကုတ္ကာ ၿပီတီးတီးသာ လုပ္ ေနလိုက္သည္။

''ဒါနဲ႔မင္း ဒီေန႔ ညေန 5ခြဲ အခ်ိန္ရလား ? ငါ မင္းနဲ႔တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးစရာအေရးႀကီး ကိစၥရွိတယ္ ''

'' 5ခြဲဆိုေတာ့ အားတယ္ သင္တန္းကလည္း 5ခြဲမွဆင္းတာ ဆိုေတာ့ ဘယ္ေနရာကို လာခဲ့ရမလဲ''

''ok Forever food and drinks မွာ ဆုံမယ္ ဘယ္လိုလဲ ''

''အဆင္ေျပတယ္ Foreverနဲ႔က နီးနီးေလး ''

''okok အာဆို ငါသြားၿပီ ေစာင့္ေနမယ္ bye bye 'ဟု ေျပာကာ ထြက္ခြာသြားေလေတာ့

သည္။

ျမေလးႏွင့္ ေမေလးက က်ေနာ္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္လိုက္ၿပီး ထုံးစံအတိုင္း interviewေတာ့သည္ ။

''မိခ ဟို မ်က္မွန္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလးက ဘယ္သူလဲ ခ်စ္စရာေလး ပုံစံေလးကေယာက္က်ား ေလးပုံစံ နည္း နည္းဆန္သလိုေလး ဝတ္ထားတာေလးကိုၾကည့္လိုက္''

'' ေအး ငါလည္း သတိထားမိတယ္ ပုံစံေလးက တစ္မ်ိဳးေလး ''

''အမေလး နင္တို႔ ကလည္း အားမနာ အခုလည္း ယမုံကို ေယာက္က်ားေလးဆန္တယ္ ဘာဆန္တယ္နဲ႔ညာဆန္တယ္နဲ႔'' ေျပာရင္း မာလာဟင္းထဲက အသီးအ႐ြက္မ်ားကို တူျဖင့္ညႇပ္ ကာ ပါးစပ္ထဲသို႔ သြင္းလိုက္သည္

''ယမုံတဲ့လား သူနာမည္က ''ေမေလးက ေမးရင္း က်ေနာ္ မာလာဟင္း ပန္းကန္ထဲသို႔ လာႏႈိက္စားလိုက္သည္။

''နာမည္ အျပည့္အစုံက ယမုံလႈိင္။ Political Science က ။ငါတို႔ နဲ႔အတူတူဘဲ ။ Third year ဘဲ''

'' အံ့မယ္ နင္ က ဘယ္တုန္းက PS က လူနဲ႔

သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ ျဖစ္သြားရတာလဲ ၾကည့္စမ္း ေမေလး ငါတို႔ ႏွစ္ေကာင္ ကိုေတာင္ လွ်ိဳးထားတယ္ မိတ္ဆက္လည္းမေပးဘူး စိတ္ဆိုး တယ္''

ျမေလး က ေမေလးကို တစ္ခ်က္ ပုခုံး

ပုတ္ ကာ ေျပာရင္း မဲ့႐ြဲ႕ျပေနသည္။

'' ေက်ာင္း ၂လ ပိတ္တုန္းက ငါbakery classတက္တယ္ဆိုတာ နင္တို႔ သိပါတယ္။အာမွာ ငါ သူကို စခင္တာ ။ နင္တို႔ က ဟို ဆိုင္မွာ သြားၿပီး ငတ္ႀကီးက်ေနတာေလ ။ ေနာက္တစ္ခါက် မိတ္ဆက္ေပးမယ္။ သူက ခင္ဖို႔ေကာင္းတယ္ ေဖာ္ေ႐ြတယ္''

'' ေမေလးက ၾကက္သားကို ခရင္း ျဖင့္ ထိုးရင္း အေမးအျမန္း ထပ္ထူျပန္သည္

''ခ မနက္ က ဘာလို႔ အရမ္းေနာက္က်တာလဲ? လက္ကလည္း ပြန္းေနတာ ''

'' AWW အဲဒါ ဒီမနက္ ေက်ာင္းလာရင္း ကားနဲ႔တိုက္မိမလိုျဖစ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္လဲ . . .လဲတာ''

''ဘာ!!!''

ႏွစ္ေယာက္လုံး၏ ၿပိဳင္တူ ေအာ္ သံ သည္ နားစည္ ေပါက္ကြဲမတတ္ အျခားဝိုင္းမွ သူမ်ားလည္း က်ေနာ္တို႔ကို တၾကည့္ၾကည့္ျဖင့္

'' ျပစမ္း ငါ့ခ ရဲ႕ လက္ျဖဴျဖဴေလးေတြ သြားပါၿပီ '' ေမေလးက ေျပာရင္း က်ေနာ္ လက္ကို မရမက ဆြဲကာ လက္ကို ဟိုဘက္ လိမ္လိုက္ ဒီဘက္ လိမ္လိုက္ တရစပ္ ၾကည့္ေတာ့သည္။

''ေတာ္ ပါ ေသးတယ္ ပြန္း႐ုံေလး''

ထိုစဥ္ ျမေလးက သူအိတ္ထဲမွ အနာကပ္ Plaster ထုတ္ကာ ျခစ္မိေသာ ေနရာတြင္ ကပ္ေပးေလသည္။

*ဒီလို က်ေတာ့လည္း ငါ့သူငယ္ခ်င္းေလးေတြကအားကိုးရၿပီး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသား ငါေလးက စြန္းကံေကာင္းေနတာ*ဟုေတြးရင္း စိတ္ထဲတြင္ က်ိတ္ေပ်ာ္မိသည္။

သူတို႔ ပုံစံ က အေမႏွစ္ေယာက္နဲ႔သားတစ္ေယာက္ပုံစံျဖစ္ေနသည္(႐ြဲ႕တာ)

က်ေနာ္တို႔ သုံးေယာက္ စားၿပီး ေသာက္ၿပီး ရွင္းၿပီးသကာလ ျပန္ရန္ ေလွကားသို႔ ဦးတည္လိုက္သည့္ အခ်ိန္တြင္ မိျမတစ္ေယာက္ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို တံေတာင္ဆစ္နဲ႔တြတ္ထိုး ကာ

''ဟဲ့ဟို မွာၾကည့္''

ဆိုေသာသေဘာျဖင့္ မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာ ကဲ ျပကာ Mokata BBQ ဆိုင္ဘက္သို႔ ၫႊန႔္ျပေလသည္။

သူၫႊန္ျပရာၾကည့္ လိုက္ေသာအခါ . . အနည္းငယ္ျပဴးသြားရသည္။(မ်က္လုံးေျပာပါတယ္)

ဟုတ္ပါသည္။သူမွသူအစစ္။

ဆက္လုနီးပါးမ်က္ခုံးေမႊးမထူမပါး ႏွာေခါင္းခြၽန္ခြၽန္ ဆံပင္ကိုေနာက္လွန္းၿဖီးထားသာၾကာင့္ ရွင္းသန႔္ ေနေသာ နဖူး . . .ခပ္ခြၽန္ခြၽန္ေမးဖ်ား. .မနက္ က ေတြ႕လိုက္ရသည့္ အက်ႌပုံစံအတိုင္း ပင္ ။

Mokata ဆိုင္ေရွ႕တြင္ hotpot စားေနေသာ သူ႔နဲ႔သူ႔ေဘာ္ဒါ တစ္သိုက္ ။ ဘာမွမေျပာင္းလဲ။သူ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္း ကေရာက္ေနသည္ကို က်ေနာ္မသိ ။

*Oh my god မနက္က accident က လူဘဲ မျဖစ္ဘူး သူနဲ႔ေတြ႕လို႔မျဖစ္ဘူး ။ ေတြ႕စရာ ရွားလို႔ ဒီက်မွ က်တ္စ္ * သူကို မျမင္ခ်င္သည့္အတြက္ က်ေနာ္ ေခါင္းငုံေနသည္ ။

အေရးထဲ ဟို ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ျမန္ျမန္သြားခ်င္ပါသည္ဆိုခ်င္မွ ''ေျခတစ္လွမ္း ကုေဋတစ္သန္း''ျဖင့္ သြားေနတုန္း ။

''ေဟ့ ညီဘယ္လို ေနေသးလဲ? အဆင္မေျပရင္ အကိုကိုေျပာေနာ္''

က်ေနာ္ကို ျမင္သြားၿပီး လွမ္းေမးကာ ၿပဳံးျပသည္။သူ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း က်ေနာ္တို႔ကို လွမ္းၾကည့္လ်က္ ။

ထိုအေျခအေနကို ေမေလးနဲ႔ ျမေလးႏွစ္ေကာင္သမား သူကို ၾကည့္လိုက္ က်ေနာ္ကိုၾကည့္လိုက္ ျဖင့္ မ်က္လုံးမ်ားကြၽတ္က်ေတာ့မတတ္ အံၾသေနသည္။

က်ေနာ္လည္းေလာကဝတ္ တရားအရ ျပန္ၿပဳံး ျပကာ

''ဟုတ္ကဲ့အကို ရတယ္ က်ေနာ္ သက္သာသြားၿပီ က်ေနာ္ကို ခြင့္ျပဳပါအုံး ''ဟုဆိုကာ ခပ္သြက္သြက္ဆင္းလာခဲ့သည္။

ေဘးမွ ႏွစ္ေကာင္ သမား ကလည္း က်ေနာ္ေနာက္အမွီလိုက္ကာ

''မိခ နင္ ဘယ္တုန္းက ေဆးေက်ာင္းကThe whole king ႀကီး ေနရဲမာန္ နဲ႔ ရင္းႏွီးသြားတာလဲ ? woww ငါ သူငယ္ခ်င္း ႀကီးၾကည့္စမ္း သူက နင္ရဲ႕ accidentအေျခအေနေတာင္ေမးၿပီးၿပဳံး ျပေသး ငါတို႔ေတာင္ အဖတ္မလုပ္ဘူး ''

''ဘာ ေဆးေက်ာင္း king! ငါ ကားနဲ႔ တိုက္မိမလို ျဖစ္တာက သူ႔ကားေလ '' တအံတၾသေမးရသူက က်ေနာ္ပင္

''အံ့ၾသတယ္ နင္ကို ေဆးေက်ာင္း က the whole king fb က cele ႀကီးေတာင္ မသိဘူးလား ဒါေလာက္ မိန္းကေလးေတြၾကားေရပန္းစားေနတာ ေတာင္ မသိဘူး လား''ဟု ေမေလး က ဝင္ေျပာသည္။

''ေအးပါဟာ ငါက မိန္းကေလးဆိုေတာ့လည္း '

႐ြဲ႕ကာ classroom ထဲသို႔ ျပန္လာလိုက္သည္။

ေန႔လည္တြင္ အတန္းခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္သာရွိေသာ ေၾကာင့္ 2နာရီတြင္ အတန္းဆင္းၿပီး အိမ္သို႔ျပန္လာလိုက္သည္။

ပူအိုက္လွေသာ ရာသီဥတု ကို မခံႏိုင္သူမို႔ ေရတစ္ခါထပ္ခ်ိဳးၿပီး free style ေပါ့ေပါ့ပါးပါးသာ ဝတ္ဆင္ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲသြား ကိုယ္ ဗိုက္ ကိုျဖည့္ၿပီးမွ IELTS သင္တန္းမွေပးလိုက္ေသာ အိမ္စာမ်ား လုပ္ေနလိုက္သည္။

''သား ျပန္လာတာ ေစာလွခ်ည္လား'' ေမေမ က က်ေနာ္ကို လွမ္းျမင္သည္ႏွင့္ေမးေတာ့သည္

''ဟုတ္တယ္ေမေမ ဒီေန႔က ေန႔လည္ခ်ိန္၁ခ်ိန္ဘဲရွိတာ ေလ ေမေမေကာ ဘာလာလုပ္ . .ဆိုင္မွာရွိေနရမွာမဟုတ္ဘူး လား ?''

ကုန္စုံဆိုင္ဖြင့္ထားေသာေၾကာင့္ အၿမဲတမ္း ဆိုင္ထိုင္ေလ့ရွိသည္။ ဝန္ထမ္းမ်ားရွိေသာ္လည္း စိတ္မခ်။ဆိုင္ကို သူတို႔ႏွင့္ပစ္မထားႏိုင္ ။ သူကိုယ္တိုင္ ႀကီးၾကပ္ ေလ့ရွိသည္။ ေန႔လည္ခင္းတြင္ အိမ္ကို ျပန္လာခဲေသာ ေမေမကိုေတြ႕ရသည္မို႔ ျပန္၍ ေမးခြန္းထုတ္လိုက္သည္။

''ကုန္ပစၥည္း စာရင္း စာအုပ္လာယူ တာ ။သား ထမင္းေကာ စားၿပီးၿပီလား?''

''လုပ္ၿပီ ေမေမကေတာ့ ေတြ႕တိုင္း ထမင္းစား

ခိုင္းေနတာ အခ်ိန္လည္း ၾကည့္ 2:30ေတာင္ရွိ

ေနၿပီ ေန႔လည္စာေတာင္ စားၿပီးလို႔ ေနာက္တစ္ထပ္ေတာင္သြတ္ၿပီးေနၿပီ ဗ် ''

''ဟုတ္ပါၿပီ ကေလးေလးရယ္ ဒီေမေမကစိတ္ပူလို႔ေမးတာကိုး''

ေမေမ ဒီေန႔ ထူးဆန္းကာ က်ေနာ္အားစေနသလို ခံစားရသည္။ အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီးသည့္အခ်ိန္မွစ၍ ''ကေလး''ဟု ေခၚတာကို မႀကိဳက္မွန္းသိသည့္ကို သိသိႀကီးနဲ႔ ေခၚေသာ

ေမေမအား မ်က္ႏွာစူပုပ္ျပကာ

''ေမေမ ကလည္း သားကို ကေလးလို႔ မေခၚနဲ႔ လူႀကီးျဖစ္ေနၿပီဗ် သားက ''

''အမေလး ဟုတ္ပါၿပီ ခေလးရယ္ ဒီမေအက တစ္ခါတည္းစ လိုက္တာကို မ်က္ႏွာႀကီး က အီးမွန္သလို ႐ုပ္ႀကီးနဲ႔''

''ေမေမေနာ္!'' က်ေနာ္စိတ္ဆိုးသည့္ပုံစံကို ၾကည့္ကာ ေမေမ ရယ္ေတာ့သည္။

''ကဲကဲ ေမေမ့သားေလး စိတ္ဆိုးေျပေတာ့ ေရာ့ ဒီမွာ မုန႔္ ဖိုး'' ဟု ဆို ကာ အိတ္ထဲက

ပိုက္ဆံအိတ္ ကို ဖြင့္ ကာ 1ေသာင္းတန္တစ္႐ြက္ထုတ္ေပးေလသည္။

''မုန႔္ဖိုး'' ဆိုေသာ အသံၾကားသည့္နဲ႔က်ေနာ္

မ်က္လုံးမ်ား ဝင္းလက္ကာ ေမေမအား

ဖက္လိုက္သည္။

''ဒါမွ ငါ့ေမေမကြ ''

ေမေမက ေတာ့ ၿပဳံးေနကာ''လူဆိုးေလး အခုမွ ေမေမလာလုပ္ေနတယ္ ခုနတုန္းက မ်က္ႏွာနဲ႔

တျခားစီ မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး''

''ဒါနဲ႔ေမေမ ဒီေန႔သား အိမ္ကို 6ခြဲမွျပန္လာမယ္ ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ခ်ိန္းထားတာရွိလို႔ အာဒါ အေမကို အသိေပးတာ''

''ဟုတ္ပါၿပီ ကဲ ေမေမလည္း ဆိုင္ျပန္သြားရအုံးမယ္ ဆိုင္ကယ္ကို ေျဖးေျဖးစီးအုံးေနာ္'' အၿမဲတမ္း အႏၲရာယ္ကင္းေစရန္ ေမေမအားၾကည့္ရင္း

''ဟုတ္ ေမေမလည္းကားကို ေျဖးေျဖးေမာင္းအုံး''

''ဟုတ္ပါၿပီ ေမေမ့ အသဲေလးရဲ႕ တာတာ ''ဟု ေခါင္းကို လက္ျဖင့္ ဖြဖြေလးပုတ္သြားကာ

ႏႈတ္ဆက္ၿပီး စာရင္းစာအုပ္ကို ယူ၍ ဆိုင္သို႔ ကားေမာင္း ထြက္သြားသည္။

*ဘိုင္ျပတ္ေနတာနဲ႔အေတာ္ဘဲ ဒီေန႔ေတာ့ ပြၿပီ*တစ္ေယာက္တည္း တီတိုးေျပာကာ ႀကိတ္ေပ်ာ္မိသည္။

အိမ္စာမ်ားပင္ မ်ားလြန္းသည္ လားမသိ အိမ္စာအၿပီး နာရီပင္ၾကည့္လိုက္ေသာ အခါ 3:45 ရွိၿပီး ျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ စာအုပ္စင္ေပၚရွိ ေတြ႕သမွ် Textbook မ်ားကို လြယ္အိတ္ထဲထည့္ ကာ သင္တန္းသို႔ ဒိုးရေတာ့သည္။